خداحافظی با اینجا

سلام بر دوستان

روزبه دیگه به اینجا دستی نمی زنه خیلی وقته و دیگه هم سر نمیزنه

این یه خدا حافظی با اینجا خواهد بود البته امیدوارم

و اینکه از این به بعد هر کی باهام کار داشت یا با id یاهوم یا با فیسبوک یا به سایتم سر بزنه

کسایی که آدرس سایت رو ندارند

www.saieboon.net

موفق باشید

اینم شعر آخر برای دوستان که بی دریغ نمونند

                      بُعد آمنسیا
بین چهار دیوار
در اتقکی تنگ و تاریک
دلقکی در جریان نفرین
تنهایی. رنج
نفرت. درد
که در پیچکی از آمنسیا
مبحوس و مهر شده
دلقکی وابسته آمنسیا
تا بتواند دلقک باشد
یک بعد درون دلقک
سیاه چاله ای از نادیده هاست

(خودم)

بازگشت (دان دانا دان )

باز. گشت؟ شایدم باز نگشت حالا هر چی

ولی بعد خیلی وقتا یه سری زدم


واااااای

خیلی وقته که اینجا تنهاست

همیشه همین جوری میشه( چند وقتی میرم بعد میام( اما این دفعه زیادی طول کشید))

ولی این بلاگفا هیچ وقت عوض نمیشه

مثل موسیقی کلاسیک می مونه

فکر کن چندین سال بعد دنیا چقدر عوض می شه(از لحاض تکنولوژی) ولی بلاگفااااااا

فقط بلاگفاست

همون بلاگفا

ولی همیناشه که الان منو یاد iphone میندازه


یاد قدیما به خیر. اینجا دیگه نوستالوژی امروز نیست

ولی به روزش کنم شاید اینجا شبیه بلاگفا نشه

امیدوارم

هی این شکلکا کجا رفتن؟ الان می خواستم آخر کاری 2 تا smile بزارم

کوشن؟

ولش

نقاش

                                            نقاش

لبخند ژکونتت را نشانم بده

تا به یک باره

دنیایم ریزش کند

خلق تصویر هنریت

انقلابیست در وجد توصیف

اما حیف

حیف که من بیرون قاب هستم

نه!...

هنرجویی بیرون قاب را توصیف نمی کند

با نادیده ها به وجد نمی آید

درک آن را نمی پذیرد

به راستی قاب برای هر دوی ما جا نداشت

من نقاش و تو اثر

تنها نقاشی

که کشش قلم بر بوم او را ناچیز ارضاع می کند

و تو همه آثاری

که از نقاشِ مخفی. بی خبر

در نگاهت حسادت هزار گل سرخ نهفته

بخند تا بوستانی از نیولفران رنگ ببازند

باد بوز. تا بوی گیسوانش جهانی از لاله را شهید کند

و من همه آنها را ثبت کنم

تا سر انجام دق کنم

پایان نقاش این بود؟

آری این بود!

بی شک همین واژه تلخ

سرنوشت حقیقی نقاش حقیقیست

ملموس و مسرور و مفتخر

به این سرنوشت شوم

و این شغل اندوهبار

بی هیچ تردیدی

خواست او این بود

"روزبه.ن"

حقیقت/نوازنده ناشنوا

                                                   حقیقت

ما همه یک روز به پایان می رسیم

به پایان همه چیز

به نیستی

تنها مسئله زمان است

و بس....

یک روز.. آن روز کزایی می آید

و با لبخند می گوید ..

سلام.. سلام.. بیا با من

تا تو را رها سازم

از هر آنچه در بند توست

و همانند کودکی دستانش را میگیریم

با لبخند کودکانه می گوییم: برویم

خسته ام از آن همه دیدن و شنیدن و فهمیدن ها

مقصد ما همینجاست

بی شک.. خاک پذیرای ماست برای میهمانی نور

نوری که در دل ماست

نوری که ضعیف سوسو می زند از پشت حصار تن

نور رهایی .. نه فرار بلکه آزادی

که می طلبد به جان

"روزبه.ن"


                                                        نوازنده ناشنوا

بر ارش سِن. مردی مسمم

در سالنی مجلل. تنها

او و سازش در خلوتی ابدی

شادمان و غمگین

ساز. او را صدا می زند

اما دریغ...

او دیگر نمی شنود

ای عاشق دردمند

آتش عشقت مهار نشدنیست

اما عشقت ز تو دور

چقدر دور...

هر چقدر میدود نمی رسد

ساعتها . روزها. ماهها

دور. ناتوان

وای چه مسیبتی...

بیا به یاد گذشته ها با هم باشیم

در خیال و رویا

از آن پس...

او با قلبش می شنید

می نواخت و خون می گرییست

خون خالص عشق بود 

وارث عشق بود

بتوون بود

"روزبه.ن"

تناسخ

 

در چرخش پوچ روزگار

حسرت زندگی تلنگر میزند یادگار

خموده خشمی زیر خاکسترم

نه از فهم و نه از فقر خود آگه ام

"روزبه.ن"

                                         تناسخ

گوشه ای از تفکرات ته مانده ام

می گوید

که زمین از آسمان جدا نیست

و بهشت از جهنم

چه خوش تر از طعم زندگیست؟

مطلق تنها جهالتیست

بر بام رندان

که زندان ابدی آنهاست

چه خوش تر از طعم ترش پرتقال

بر روی شیرینی

و آن شراب تلخ

که به خیالی شیرین برد مرا

این تناسخ است

که عریان می خندد

گفتند دیوانه است

و آن که پوشیده. عبوس

گفتند جذبه است

چه مسخره

عریان دیوانه در روح خون می گرید

اما باز در چهره خوب می خندد

پوشیده ی عبوس در روح جنون آمیز می خندد

اما در چهره عبوس تر از همیشه

من فقر اندیش

جهالتم در این است که خواستم بفهمم

حال که دانستم خواستم که ندانم

"روزبه.ن"

3d max

سلام دوستان

یه چند وقتیه دارم 3dmax کار می کنم

گفتم چند تا از تمرینارو بزارم اینجا

خوب فیلمارو که حال ندارم یه سایت مثل you tube پیدا کنم بعد آپلود کنم حوصله اش نیست

ولی عکسارو یه چند تا مدل هست

texture نداره و render هم یه render معلمولیه و یه سری کارا داره که مثلا دستا رو درست کنم و tecture رو بزنم و cloth رو درست کنم مثل کارای واقعی انیمیشن ها میشه

خوب یه ذره بیشتر روش کار بشه چیز حرفه ای میشه

 

ف ب

گفتم بد نباشه فیس بوکم و بزارم اینجا

بچه ها هر کی خواست add کنه

فیس بوک من :     

http://www.facebook.com/profile.php?id=100002025840386

happy new year

 عیدتون مبارک

 دهه جدید مبارک

 ایشالا سال خوب و دهه خوبی پیش رو داشته باشید

 

 

من خود توام

                                      من خود توام

با من ملموس باش

مرا درک کن

بفهم

زیرا من خود توام

درونت می تپم

برای کسی

برای تو

برای یک پک عمیق از لبان معشوق

من بخشی از تو ام

در هیجانات تو غوته می خورم

و در غم تو افسار افسردگی را می رانم

من در تو ام

همانگونه که تو در منی

این راز نزدیکیست

که در کنارت باشم

پایا پای

همانند صدای قدم دو نفر با هم

که صدا یک نفر را می شناسد

هماهنگ و منظم

من قلب توام

آویزان از تنت

و تو با من بفهم احساس را

نه دروغ می شناسم

نه بی اراده تو تصمیم می گیرم

تنها هجای تو را می خواهم

بی هجوی از اکراه

تو مرا می شناسی

مرا می فهمی

زیرا هر چه گفتم

گفته های تو ست

هر چه خواستم

خواسته های توست

و در هر چه سوختم

مشعلی فروزان در توست

زیرا هر چه من دیدم تو دیدی

و هر چه ندیدم تو هم ندیدی

من خود توام

ملموس تر از همیشه

یا هر کس

 

"روزبه. ن"

2 شعر از بی شعوری

 

                      کافرم

 

من کافرم

از ظلم و ستم

کافرم

از کبر و ریا

کفریم

که کیفر کافور

کفاره ای از کیف کف است

کیفورم

از کوفه که کافه کفتران بود

اما کفاف نداد

من کافرم

از داد بی دادگری

از ندانم کاری نداری

کیفرم کنید تا کلفت نشدم

کفاره من کوفت نیست

که هزم شود از دژ ماژ

از حزن راژ تصدیق نمی کنم تاژ

ذهن من تخت شیطنت کفر است

نه از کفر کیفور کفری

از کافران بی کاف

که با واوش از شکایت بود

من کافرم

مستاق مسخرگی

مستاق تمسخر از مسخ خس. همان خسرو ناخورسند

که زیر خاکستر خیس خوسبیده است

من همین خسنده ام

که زیر خروار خاکستر خیس خوسبیده

خس خس می کند

اما نوایش به هیچ جا نمی رسد

من کافرم

همان خزنده ای که می خزد

نه از کافر بودن

از مفعول کفر

از فاعلان بی رحم

من کافرم

کفر من تشنج تشنیج است

شطی از شکنجه از روی شک و شکایت

نه از کافری که کفرش نمی شناسد

و کفرش پشت هزار فلسفه بی ریشه مخفیست

پشت نقاب و حاله دور سرش

کافریستم که کفرش نداریست

کفرش دوست داشتن است و نداریست

کفرش کفر امروزیست و افسردگی فردا

من کافرم

"روزبه. ن"

 

 

                                 شکیک

 

مو ها و چشمان سیاهت تاریکی من شد

و آن لبان سرخ و گسیخته ات تمسخر من

در همان لحظه ای که آمدی

با همان چمدانی به وسعت جامه ای سیاه و تنهایی من

که به قیمت دل من بود

قلبم

با چتری که تنها برای یک نفر جای داشت

و جای کفش هایت بر سینه من ماندگار شد

حفره ای در سینه

که یادگار توست این حجم خالی

که فلان کلام تو فوش برای من بود

و قلم بی قل و قش من قلم شد

زیرا که مرا راندی به قوم غضب خود

زهری کشنده

که فقط در دکه ی فارقان نومید یافت می شد

همان جای که رانده شدگان می رانند

و نریمان عشق اند

که معشوق قوش او بود

و حال در شکم شکیک شکه شده

هزم انتظار می شوند

"روزبه. ن"

3 تا دیگه

سلام

تا یادم نرفته است بگویم: راشین جان شرمنده کردی. بسیار زیبا

و این یه ترانه برا بچه ها

                                         تردید دو خطی

میون دو خط با کلی تردید

به این زندگی باید خندید

هراس از دو خط و تصمیم

پشت پرده لکه ی ترسیم

نقش قالی یه سپر بود

تو رنگ قرمز نقش شکست بود

نفسهای پی در پی

سرمو گیج می بره هی

هی به دنبال فرارم

تا اون ته تهای خط نبازم

مغزم از گوشام نشتی داره

این کله ی زنگ زده حرفی داره

حرفایی واسه سالاد این فصل

از همین دمار این نسل

نسلی که سالاد خوراش حسابین

هویج و بوی سیر و فلفل می خورن

روغن زیتون بهشون می مالن

پشت پرچین باغچمون یاغوت می کارن

دو بال در میارن می رن به آسمون

جاشون تو کهکشونه نسل جوون

تو رویاهای دور دور با ستاره ها می گردند

بی نگاه به پشت قدم تو باغ آتیش می گیرند

 می شگافند و می بافند

اما روی زمینمون می سوزند

یک دل سیر با نگاه و خنده ها

با بوی گوگرد شده تک نگاه و گریه ها

تو این دو خط مقصدمون کجاست؟

یکیش رو زمین و اون یکی تو آسموناست

من خل وضع بلا تکلیف

کدوم خط و کدوم تصنیف؟

امانم بریده دوامم ته دیگه

نه من دیگه بر نمی گردم به تویله

این تویل و می زنم کنار

می رم که بچینم از چنار

خسته شدم از این بی تکریم

یابووو صدامو بکن تحریم

پاهام رو زمین و چشام به آسمونه

تناوب دیگه بسه دیگه

دلم تو قوری داره دم می کشه

شمسی قمری ما کی سر می رسه

فکر می کنی آخرش جای ما کجاست

تو آسمونااا ؟ یا تو زمین با خداست؟

این تصنیف شد معجزه قرن ارازل

شعر و شعار به این شمایل

زمین با خدا نخواستیم

آسمون بی خدا می خواستیم

" روزبه .ن "

 

این هم یه سپید

 

                                         نامه ای به ناباوری

تو کیستی که پشت پرچین خیال

                                هی خوشه توت وحشی می چینی

                                                                و علف های هرز را برمی کنی

تو کیستی که پشت پنجره بسته

                               به چشمان بی ذوق من

                                                                با ذوق می نگری

تو کیستی که من ندانم کیستی

                               از کجا به اینجا می آیی

                                                                پی چه می آیی

تو کیستی که چشمان به زمین اندوخته مرا 

                               از زمین می گیری

                                                                و از چانه به بالا می کشی

 من ندانم که از سخن بر می آید

                              چگونه بگویم

                                     قلب من به قلاب گرفته

من ندانم که از سخن بر می آید 

                               چگونه بگویم

                                     قلاب را به بالا بکشی تا وعده تو باشد

من ندانم که از سخن بر می آید

                               چگونه بگویم

                                     مراوده را بی اتمام کنی

من ندانم که از سخن بر می آید

                               چگونه بگویم

                                     مرا مرید و مزید خود کنی

مرا بی مزایده مزید خود کنی

                               با مراوده بی اتمام مرید خود کنی

" روزبه .ن "

 

این هم یه کلاسیک

                                        مرد برنده

اندوخته اش پر کشید مرد سر افکنده

                                       سر به بالا گرفت مرغ پر کنده

از سر گرفت روزگار خویش را

                                      از بر نوشت سر نوشت خویش را

تا جایی به همانند سوراخ جیبش شد

                                      پیش کشی عالمش نا چیزش شد

اوست که سرش از صحرا نبود

                                      جنگلی تنومند و پر وار بود

با تغیان و طوفان نلرزیدش

                                      با ریشه سخت خود جنگیدش شکستش

 " روزبه .ن "

باد وحشی

                                        باد وحشی

واژگان می خندند

زمانی که باد

سایه می افکند بر خورشید

سبزه های زرد بی جان

سیلی باد را می خورند

و همه بی هیچ مستثنایی

به یک سوی کشیده می شوند

همانند کوبشی سهمگین

که بر می کند ریشه سست آنان را

تا آواره با باد به رقص در آیند

گل نیلیی آن سوی تر

گرد عزیزش را با گل برگ هایش

به دست این باد خشمگین می سپارد

باد همانند نوجوانی طفل اندیش

سوت زنان سر به بالا می گذرد

تا به مردابی

با نیلوفر های بی ریشه

که آب تیره مرداب

بر آنها نقشی زننده انگاشته

میرسد

در اطراف خشکتر مرداب

درختانی با برگهای سبز تیره

که همانند میوه ای لهیده هست

نظم هستی را ادا می کنند

و در اطراف کم عمق آب

در میان گٍل ها

سبزه هایی با همان رنگ ها

در میان لانه ی حشرات

به گندیدگی می روند

تا با درختان آن طرف و آب تیره این طرف

همرنگ باشند

و این باد طفل اندیش

با آن نگاه به آسمان

انگار که پاهایش درون گودالی بلغزد

سر انجام در این مرداب

در هم می شکند

با بوی متهفن مرداب یکی می شود

راکت همانند مرداب

" روزبه .ن "

4 شعر جدید بعد عمری

سلام دوستان بعد یه عمر اومدم

ولی دست پرا

شعر هایی که این چند وقته نوشتم جمع شدند یه دفعه نوش جان

 

                      پیچک

قلم میان انگشتان من

               بر این ورق سفید

ورق صاف یکدست

              از جوهر. کینه می پراکند

و این تویی که تمام حروف

                           و حتی دست و قلمم را

                                             باز می داری

پیچکی که دستان مرا زنجیر می کنی

                       به ظرافت و شکنندگی تو قسم

                                           مرا با همان قدرت ضعیف

                                                                  حفاظت کردی 

 " روزبه .ن "

 

طبق معمول همیشه باز اومدم قافیه بدم به شعر

قافیه رو باختم

برید ببینید چه گندی بالا آوردم

 

                                   ساحره

چشمانت بازتاب ماه در شبنم مانند

                             گرمای دستانت از جنس خورشیدند

من از تو در وجودم پر شده

                             این دل من حلقه در دام تو انداخته

چه  لذتی. در تور گیسوی تو غلتیدن

                             در چشمان آسمانیت شکار شدن

با همه ی ماه و ستارگان چشمانت مبحوتم

                                در همان بزرگی دنیای کوچکت گم شدم

در تور دام گیسوانت می رقصیدم

                              در آن هیاهو  گیج سنفونی بودم

که وزش باد میان گیسوانت

                           موسیقی دیدار فرشته ای را می نواخت

و من. بی خود از خود. با تو بودم

                            در آن بیگانگی زمان در حیرت تو بودم

من بی تو. بی معناست

                       تو جنگلی از شور من. بی تو صحراست

همه چیز در آینه هستی توست

                             غفلت از تو آخرت من است

شفق تو آغاز هستی بود

                              آغار قصه ی من. سحر تو بود

با موسیقی واژگان زیبایت

                        شکستم حد و مرزی از عاشقیت

و منی که نبودم مرد

                       ساحر من. مرا با سحر خود برد

همانند مرگ و تولد دوباره بود

                   همانند آن فرشتگان مرگ مرا برد

" روزبه .ن "

 

خیلی وقته که همه ی ما پشت هزار نا هنجاری روانی زجه می زنیم که عمان ما رو بریده و اما روش من برای تخلیه همین شعر گفتن و شنیدن هست

 این هم نمونه ای از ناهنجاری ما عموم بی عمان و خسته از نبودن داغون از نشدن

البته شعر مثل دیالوگ های ۲ فرد هست که یکی رو برای فهمیدن آسونش - گذاشتم و یکی رو نذاشتم

 

                                    پوچی

- در این هزار راهه پی چه می روی؟

- در این پیچ و خم زندگی

- به چه می اندیشی؟

- کوچه به کوچه

- خیابان به خیابان

- به چه می نگری؟

در این توده ی توهم

به مردمی از دروغ

که در میان دوده ها

مانند رویایی از هم گسیخته

که کابوس شدند

نه در حومه ی تفتیش

بلکه در حیبت یک دیو

مابین تفکیک زمان و مکان

که خود درندگی هم به گردش نمی رسد

همانند شکنجه ای در تشنج

که افتخارمان باشد می لغزیم

در این کابوس

در آن حیبت دیو مانندمان

پشت نقاب نور. پشت به آینه

ژست شبحی را می گیریم

که از مردم نیست

و یکی از مردم است

- چه ذهن مغشوشی

- تو را چه به منبری از شکایات

شکایت نیست شک است

- شک به چی؟

شک به انسان

شک به اعمال

شک به رفتار

شک به لیاقت عقل به این موجود

که تندیسش کنید بپرستنش

باز هم در سن با لباسی ابلغ

جفتک می اندازد

شک به این توده ی مردم

که در دوده ی شهر می گذرند

و اولین بحث یک ژورنالیسم

افزایش تساعدی این موجود دو پاست

این انسان های پوچ

- زمین و زمان و مکان

- توهم و رویا و کابوس

- این همه را بافتی و دوختی

- تا بگویی بین زمین و آسمان

- وا ماندی؟

- این چه اغتشاشیست؟

ذهنم پریشان و بی عمان شده

روانم در هم آمیخته

از شوق زندگی و فهم زندگی

به جنون رسیدم

گره ای کور در ذهن

و افکار و بعد اعمال

- آخر مگر تو نمی دانی؟

- نمی توان بدون

- افلاطون و ارسطو

- به هگل و مارکس رسید؟

- خودت ببین چه کردی با خودت؟

آخر مگر چه کردم؟

ببین این جیبت سایه را

که همانند غول بر ماه افتاده؟

نور از دیدگان من پاک شده

- آن نور نیست که محو شد

- آن تویی که از گیتی محو خواهی شد

- تو در پوچی پی چه می گردی؟

- در پوچی جز یک پوچ بزرگ چیز دیگری نیست

" روزبه .ن "

 

این هم برید بخونید

 معلومه و خودتون می دونید مفهومش به کجا ختم میشه

 

ارواح عصیان

 

ببین چگونه ارواح سرگردان

در خیابان های شهر

پی اجسام خویشند

گریخته از خدایان عبوس

شعبده ی امروز ما توده ای از عصیان است

از سزدزگمی. از ناباوری. از تباهی

لاشه های انباشته

پشت دروازه ای از جنس فولاد

با زنجیر قرنتینه شدند

قبرستانی که زندانبان با زجه ی مردم

می خوابد همچون لالایی مادر

می رقصد همچون تکنوازی بتوون

این جهنمیست که نگهبانش

سگیست سه سر

که هر سرش نجوایی دروغین می سراید

این ارواح عصیان مهر و موم شده

نفرین خدایانی همچون کرونوس

بر آنان تابیده

اما سرنوشت کرونوس

با تمام تقلای بی نسیبش

افشا خواهد شد

و در شام آخر توبه ی او

زمانه را دگرگون می سازد

این ارواح سرگردان

گم شده از خویش تن خویش

پی پایان مسابقه بین کابوس و عاموسند

" روزبه .ن "

راز پنهان

سلام دوستان

اینو الان نوشتم برید بخونید

راستی راشین جان gomen یعنی معذرت

گفتم یه ذره حال و هوا رو عوض کنم شاید مفید باشه ولی مثل اینکه زیاد به مزاج طرفدارای اینجا نساخته ولی این موزیکه وبلاگ رو یه چیزی گذاشتم که جبران کنه البته اگه شما تونسته باشید بشنوید چون حجمش یه کوچولو بالاست( شاملو شعراش طولانیه دیگه ) اگه تونستید گوش بدید بگید چون من یکی دیگه آماده کردم که حجمش بیشتره ولی قشنگه که اونو بزارم

خوب بلاخره من علاقه هایی به فرهنگ و افسانه ها دارم مخصوصا بودا و خاور دور و یونان باستان

هر از گاهی از این اراجیف می نویسم

 

خوب دیگه منم برم لالا

شما هم برید سراغ شعر

 

 

                                            راز پنهان

دگرگون شد زمین توسط انسان

و انسان خلق شد توسط زمین

و زمین ...

زمین خلق شد توسط منظومه ما

و منطومه خلق شد توسط کهکشان ما

و کهکشان خلق شد توسط ...

توسط نمی دانم

پشت این نمی دانم رازیست نهفته

و این راز

        کشف نخواهد شد

جواب پشت نیستی نهفته

حال وظیفه ی من

                   لذت بردن از هستی ست

زمانی که نبودم هستی مال شما

و نیستی و آن راز پنهان بی ارزش مال من

"روزبه. ن"

افسانه ژاپنی

این پستم ژاپنی شده

nandato? nany?(چی؟ چرا؟)

minamo shireedi؟(من از کجا بدونم؟)

soyo dana(راست میگی)

nanda adaroga(اتفاقی افتاده؟)

sorede(یه نگاه بنداز)

 

بسیاری از اسطوره‌ها شرح نمودهای طبیعت است.در اساطیر ژاپن خوشید و ماه برادر و خواهر و ساکن سرزمین آسمانی و دیاری هستند که به گونه‌ای شگفت‌انگیز همانند ژاپن است. در این اسطوره ‌ها خورشید و ماه یکی پس از دیگری بر آسمان نمایان می‌شوند و پدیدآورنده‌ی شب و روزند.خدابانوی خورشید آماتراسو نام دارد و دودمان امپراتوری ژاپن خود را از تبار او می دانند. افسانه‌های مربوط به خورشید بسیار و مشهورترین آن‌ها افسانه‌ای است که از نهان شدن آماتراسو سخن می‌گوید. می‌گویند سوسانو، خدای توفان، برادر خورشید و ماه و به تناسب کار خود خدایی تندخو بود که رفتار او همیشه خواهر را آزار می‌داد. چنین بود تا سوسانو برای دلجویی خواهر و جبران تندخویی‌های پیشین، به دیدار آماتراسو شتافت. در این دیدار سوسانو کار را خراب‌تر کرد و با رها کردن کرّه اسب‌های ابلق خویش در مزارع برنج آماتراسو این مزارع را نابود کرد. آماتراسو خشمگین از برادر خود چهره نهان کرد و به تلافی کارهای سوسانو در غاری پنهان شد و همه‌ی جهان در تاریکی فرو رفت. پس خدابانو‌ای همراه گروهی از خدایان کهتر و خدابانوان به چاره‌جویی پرداختند.خدایان [با یاری آهنگران آسمان] آینه‌ای بزرگ از پولاد ساختند و آینه را بر درختی رو در روی مدخل غار ،نهانگاه آماتراسو آویختند.بزمی بزرگ در برابر غار فراهم شد و خدایان به رقص و پایکوبی پرداختند. آماتراسو با شنیدن هیابانگ شادی و برای ارضای حسّ کنجکاوی سر از نهانگاه بیرون آورد و با نمایان شدن چهره‌ی او در آینه، جهان از تاریکی رهائی یافت.آینه‌ی دست‌ساز آهنگران آسمان نخستین آینه‌ی جهان بود و چنین است که خاندان امپراتوری ژاپن آینه را یکی از نشان‌های سلطنتی می‌دانند.

منبع : اساطیر ژاپن/ژولیت پیگوت/محمد حسین باجلان فرخی


 

البته این یه ذره بد نوشته خودم ۱ سال پیش اینو خونده بودم تا دیدمش یهویی پرید وسط شد آپ من

چاکرا ها

سلام

نوبت رسید به چاکرا ها

 

چاکراها

 

چاکراها در هفت نقطه ی بدن ( امتداد ستون فقرات ) به عنوان مراکز اصلي تبادل انرژي هستند ، و در کالبد اثيري و اتريک قرار دارند . انرژي‌ها به صورت گردابي در چاکراها در حال چرخش هستند . چاکراها در کتب باستان به شکل گل‌هاي نيلوفر ( لوتوس ) با تعداد گلبرگ‌هاي مختلف نشان داده شده‌اند . ( لوتوس "Lotus " به معني نيلوفر بوده و  نيلوفر در شرق به عنوان سمبل مقدس مي‌باشد . لازم به ذکر است لوتوس در يوگا به يکي از حالات نشستن در وضعيت خوب مراقبه هم اطلاق مي‌شود . )

چاکراها در زبانهاي مختلف نام هاي مختلفي دارند . چاکرا در زبان سانسکريت به معناي چرخ است و يا به زبان خودمان لطيفه هم مي‌گويند و يا مراکز رواني و يا مراکز انرژي هم اطلاق مي‌شوند .

 

چاکراها براي خود وظايفي دارند :

1. چاکراها مي‌توانند عمل جذب ، هضم و پخش انرژی به قسمت هاي مختلف بدن را انجام دهند .

2. چاکراها کنترل بدن مادي توسط انرژي رساني و کنترل اعضاي فرمانده بدن مثل غدد درون ريز و سيستم اعصاب بدن را برعهده دارند .

3. چاکراها توانايي‌هاي روحي بدن را کنترل مي‌کنند .

در مجموع ما هفت چاکرا داريم که از پائين به بالا عبارتند از :

1. ريشه ( مولادهارا )

2. خاجی ( سوادهیستانا )

3. شبکه خورشيدي ( مانی پورا )

4. قلب ( آناهاتا )

5. گلو ( ویشودهی )

6. چشم سوم ( آجنا )

7. تاج ( ساهاسرارا )

چاکراي اول ( ریشه ) :

نام سانسکريت آن مولادهارا است ، و نام انگليسي آن Root or Base chakra مي‌باشد که به معني مرکز ريشه يا چاکراي پايه يا مرکز دنبالچه هم گفته مي‌شود . به طور دقيق‌تر جاي آن در قسمت مياندو راه بين ريشه و آلت تناسلي و مقعد در مرد و دهانه رحم در زن است .

اندام هاي وابسته ی بدن : تمام قسمت هاي سخت بدن مثل ستون فقرات ، استخوانها ، دندانها، ناخنها ، مقعد ، روده‌ها ، غده پروستات ، خون و ساختمان هاي سلولها ، ناخن و دندانها .

غدد وابسته: غدد فوق کليوي

هورمونهاي مربوطه : آدرنالين ، نورآدرنالين

اصل اساسي : ميل به بودن

اگر اين چاکرا موزون باشد و هماهنگ کار کند ، رابطه ی جسماني عميقي با زمين را تجربه مي‌کنيد و انرژي حياتي شما سالم خواهد بود ، و زندگيتان داراي موفقيت و عمق بيشتري است ، و اگر اين چاکرا موزون نباشد و يا نامتعادل کار کند ، اعمال و افکارتان حول محور مالکيتهاي مادي ، آسايش خاطر و افراط در مسائل احساسي و هيجاني مثل غذاي خوب ، الکل ، سکس و ... دور مي‌زند و هر کاري که خواستيد ، انجام دهيد .

براي تغذيه و متعادل کردن آن مي‌توانيد غذاهاي قرمز رنگ مثل سيب قرمز و توت فرنگي و گوجه و ... بخوريد

چاکراي دوم ( خاجي ) :

به نام سانسکريت سوادهيستانا است که مرکز پيوند نيز ناميده مي‌شود ، و نام انگليسي آن Sacral or sex chakra مي‌باشد . محل دقيق آن در امتداد استخوان خاجي ( و از جلو در بالاي آلت تناسلي ، بين آلت تناسلي و ناف ) قرار دارد .

اندام هاي مرتبط : لگن ، اندام هاي توليد مثل ، کليه‌ها ، مثانه ، تمام مايعات مثل خون ، شيره ی معده

غدد : غدد جنسي ، تخمدانها ، غده پروستات ، بيضه‌ها

هورمون : استروژن ، تستوسترون

نخستين احساسات جاري شدن با زندگي و لذت‌پرستي ، شهوت ، خلاقيت با اين چاکرا در رابطه است . اگر اين چاکرا هماهنگ و متعادل باشد ، در جريان زندگي و احساسات منطقي و آرام هستيد ، و در ارتباط با ديگران باز رفتار مي‌کنيد . به خصوص در برابر جنس مقابل رفتار طبيعي داريد . اگر اين چاکرا ناهماهنگ و نامتعادل باشد ، عدم استفاده ی درست در سن مناسب و متوقع از توانايي جنسي است ، که اغلب با زياده روي در قوه ی جنسي و يا سرکوب آن همراه است .

غذايي که مي‌تواند از نظر رنگ اين چاکرا را فعال کند پرتقال ، نارنگي و هر چيز نارنجي رنگ است .

چاکراي سوم ( شبکه خورشیدی ) :

در سانسکريت ( ماني پورا ) يا شبکه ی خورشيدي يا مرکز ناف هم گفته مي‌شود ، و همچنين به نامهاي چاکراي طحال ، معده و کبد هم گفته مي‌شود . نام انگليسي آن نيز solar plexus chakra مي‌باشد . محل اين چاکرا هم سطح شبکه خورشيدي بالاتر از ناف است . به عبارتي مي‌گويند سه انگشت بالاتر از ناف است .

بخش هاي مربوط به آن : قسمت پايين پشت ، شکم ، دستگاه هاضمه ، معده ، کبد ، طحال ، کيسه صفرا ، دستگاه عصبي غيرارادي

شناختن شخصيت ، شکل گيري شخصيت ، نفوذ قدرت ، رشد تجربيات مربوط به اين چاکراست . اگر اين چاکرا هماهنگ و متعادل باشد احساس آرامش را به همراه دارد . با "خود" واقعيتي‌تان يا همان Igo و هماهنگي درون ايجاد مي‌کند ، و مي‌توانيد خودتان را باور کنيد . عملکرد ناهماهنگ و نامتعادل آن باعث مي‌شود ، بخواهيد که همه چيز طبق خواسته‌هاي شما باشد و بخواهيد اعمال قدرت کنيد و با تمام اين وجود از درون ناآرام و ناراضي هستيد .

چاکراي چهارم ( قلب ) :

نام سانسکريت آن آناهاتا چاکرا است ، و چاکراي قلب يا مرکز قلب هم ناميده مي‌شود . نام انگليسي آن Heart chakra و معني آن " آنا " به معناي " نه " و آهاتا به معني " تصادم " است . (نبض کيهاني متکي به خود )

محل اين چاکرا در امتداد ستون فقرات ، هم سطح قلب و جناغ سينه است .

بخش هاي مربوط به آن : قسمت بالاي پشت ، قلب ، دنده‌ها و قفسه ی سينه ، قسمت پايين ريه‌ها ، خون و دستگاه گردش خون ، پوست و دست ها .

اگر چاکراي قلب خوب کار کند و هماهنگ و متعادل باشد ، باعث مي‌شود کانال عشق الهي باشيم . اين چاکرا مي‌تواند دنيا را برايتان تغيير دهد ، متحد کند و وفق دهد ، و مي تواند گرماي طبيعي و صميمي و شادي بخش باشد . عدم هماهنگي و نامتعادل بودن اين چاکرا باعث مي‌شود بخواهيد دائماً در خدمت ديگران باشيد و سخاوتمندانه عمل کنيد .

 

چاکراي پنجم ( گلو ) :

نام سانسکريت آن ويشودهی است . چاکراي گلو ، گردن و مرکز ارتباط هم ناميده مي‌شود . نام انگليسي آن نيز Throat chakra مي‌باشد .

به معني : " وي " به معناي خيلي بزرگ و " شودهي " به معني تصفيه کننده است .

محل قرار گرفتن آن در ابتدای ستون فقرات و هم سطح حلق و گلو است .

اعضای وابسته به آن : نايژه‌ها ، تارهاي صوتي ، گلو ، پشت گردن و گونه‌ها

غدد : تيروئيد و پاراتيروئيد

هورمون : تيروکسين

هماهنگي اين چاکرا باعث باز بودن احساسات ، افکار و دانش درون‌ است ، و مي‌توانيد اين افکار را راحت و باز بيان کنيد ، و با صداقت و راحتي نقاط ضعف و قدرتتان را آشکار سازيد . عملکرد ناهماهنگ اين چاکرا باعث مي‌شود ارتباط بين ذهن و بدنتان با مشکل روبرو شود .

 

چاکراي ششم ( چشم سوم ) :

نام سانسکريت آن آجنا ـ گورو است و آجنا چاکرا ، چاکراي پيشاني ، چشم سوم ، چشم خرد يا چاکراي چشم درون و يا چاکراي فرمان هم ناميده مي‌شود . نام انگليسي آن Third Eye مي‌باشد .

معني آن " آجنا " به معناي اطاعت کردن و يا فرمان دادن است و " گورو " به معني رهبر و مرشد است . محل آن در بين دو ابرو واقع شده است .

بخشهاي مربوط به آن : مخچه ، گوشها ، بيني ، سينوس ها ، چشم‌ها ، سيستم عصبي ، صورت

غدد : هيپوفيز

عملکرد ادراک، کشف شهود، رشد حسهاي دروني و قدرت‌هاي ذهني مربوط به اين چاکراست .

اگر اين چاکرا هماهنگ و متعادل بوده و چشم سومتان باز باشد ، از آگاهي بالايي برخوردار خواهيد بود و توانايي براي درک خيلي از چيزها را پيدا مي‌کنيد ، و عدم هماهنگي در اين چاکرا باعث عدم تعادل است . يعني باعث پافشاري بيش از حد روي حوزه ی عقل مي‌شود و تصميمات زندگي منحصراً با عقل و منطق درگير خواهد بود .

 

چاکراي هفتم ( تاج ) :

نام سانسکريت آن ساهاسرارا چاکراست و نام ديگر آن چاکراي تاج و مرکز قله يا لوتوس 1000 گلبرگ هم ناميده مي‌شود . نام انگليسي آن نيز Crown Chakra مي‌باشد . معني ساهاسرارا هزار است .

محل قرار گرفتن آن در بالاي جمجمه است و بالاترين نقطه رو به بالا و بالاي سر است .

بخشهاي مربوط به آن : مخ و جمجمه

غدد : غده صنوبري

کمال ، شفافيت ، تعالي از طريق مشاهده ی درون ، وحدت با هستي مطلق و آگاهي جهاني از ويژگي‌هاي آن است . با هماهنگ و متعادل بودن اين چاکرا ، آگاهي کاملاً آرام و باز است ، و می توان "خود" حقيقي که بخش وجودي هستي و حاکم بر همه چيز است را تجريه ‌کرد .

 

 

 

 

( و این یکی هم منبعش ویکی هست )

 

 

در بدن مراکزی وجود دارد که به آنها مراکز انرژی یا چاکرا گفته می‌شود. چاکرا کلمه‌ای سانسکریت به معنای چرخ است. چاکراها یا مراکز انرژی در حال چرخش هستند و بخش‌های بسیار مهمی از کالبد انرژی محسوب می‌شوند. همانند کالبد فیزیکی که از اعضای حیاتی و کم اهمیت تر تشکیل شده‌است، کالبد انرژی نیز دارای چاکراهای اصلی و فرعی و چاکراهای بسیار کوچک است. چاکراهای اصلی، مراکز انرژی در حال چرخش هستند که به طور معمول ۳ تا ۴ اینچ قطر دارند و اعضای اصلی و حیاتی کالبد فیزیکی را کنترل می‌کنند و به آنها انرژی می‌دهند. چاکراهای اصلی درست مانند نیروگاه‌هایی هستند که انرژی حیاتی را برای اعضای حیاتی و اصلی تامین می‌کنند. اگر این نیروگاهها به خوبی کار نکنند اعضای حیاتی ضعیف یا بیمار می‌شوند، زیرا برای درست کارکردن، انرژی حیاتی کافی ندارند. قطر چاکراهای فرعی یک تا دو اینچ است و چاکراهای بسیار کوچک بخش‌های کم اهمیت تر کالبد جسمانی را کنترل کرده و به آنها انرژی می‌دهند. چاکراها در داخل کالبد فیزیکی نفوذ می‌کنند و در ورای آن نیز امتداد می‌یابند.چاکراها از دو طریق "غدد درون ریز و سیستم عصبی" بر جسم اثر متقابل دارند. در مجموع بدن انسان هفت چاکرا دارد و هر یک از این هفت چاکرا با یکی از هفت غده بدن و همچنین با گروهی از اعصاب که شبکه نامیده می‌شوند مرتبط می‌باشد. هر یک از این چاکراها به یکی از قسمتهای بدن و وظایف مخصوص درون بدن پیوسته هستند که بوسیله شبکه عصبی یا غددی که به آن چاکرا مربوط می‌باشند کنترل می‌شوند.

همه احساسات ، ادراک ، آگاهیها و هر چیزی که ممکن است برای شما اتفاق بیفتد را می‌توان به هفت دسته تقسیم کرد و هر کدام از این دسته‌ها به یکی از چاکراها پیوسته‌است . پس چاکراها نه تنها نماینده اعضای بدن شما هستند بلکه نماینده قسمتهای مخصوصی از حواس و ادراک شما نیزمحسوب می‌شوند. وقتی شما احساس تنش می‌کنید ، این تنش را در چاکرای مرتبط با آن قسمت نیز احساس می‌کنید و این چاکرا و عضو مرتبط با آن دچار استرس می‌شوند. تنش در چاکرا بوسیله شبکه عصبی که به این چاکرا پیوسته‌است مشخص می‌شود و به اندامی که توسط این شبکه کنترل می‌شوند انتقال می‌یابد.هنگامی که این تنشها برای مدت زمان طولانی و یا با شدت زیادی در شخص بماند علائم بیماری نمایان می‌شود. بیماری‌ها در اثر بسته شدن این مراکز انرژی پدید می‌آیند.

 

وظایف چاکرا

چاکراها چند وظیفه مهم برعهده دارند:

۱) جذب، گوارش و توزیع پرانا ( انرژی حیاتی )در بخش‌های مختلف بدن بر عهده آنهاست.

۲) کنترل، تقویت و مسئولیت درست کارکردن کالبد جسمانی و اعضای مختلف آن را برعهده دارند. غدد درون ریز به وسیله بعضی از چاکراهای اصلی تنظیم می‌شوند و انرژی می‌گیرند. با کنترل و دستکاری چاکراهای اصلی می‌توان غدد درون ریز را تحریک یا مهار کرد. تعداد زیادی از ناخوشی‌ها، تا حدودی ناشی از خوب کار نکردن چاکراها هستند.

۳) بعضی از چاکراها مراکز استعدادهای روانی هستند. فعال سازی چاکراهای خاص ممکن است باعث توسعه یافتن استعدادهای روانی خاص شود. برای مثال چاکراهای کف دست برای فعال کردن، آسانترین و امن‌ترین چاکراها هستند. با فعال کردن چاکراهایی که در مرکز کف دستها قرار دارند فرد می‌تواند توانایی خود را در احساس کردن انرژی‌های لطیف، هاله درونی، هاله تندرستی و هاله بیرونی توسعه دهد. این کار با تمرکز کردن به سادگی انجام می‌شود.

 

فعال سازی چاکرا

تمرینات و تکنیک هائی که می‌تواند این مراکز را فعال سازند متعدد و ویژه هستند و نیاز به کسب مهارت طی چند ماه تا چند سال است. توانائی و قدرت‌های حاصل از فعال شدن انرژی چاکراها ، کرامت یا سیدهی(sidhi) نامیده می‌شود و به معنای قدرت‌های روحی است . پس شناخت چاکراها به شما کمک می‌کند تا خود و اطرافتان را بهتر بشناسید.

 

- چاکرای اول : چاکرای ریشه یا پایه ستون فقرات "مولادهارا"

(Base chakra = Muladhara = Root chakra)

چاکرای تکیه گاه ، محل ورود «پرانا» یا انرژی حیاتی است. طیف رنگی مربوط به این چاکرا قرمز است که نشانه زندگی، قدرت، نیروی جسمانی و حیات است. این رنگ روی کم خونی و فقر غذایی اثرخوبی دارد و ارتعاشات تقویت کننده و درمان کننده دارد.

منطقه: بین معقد و دستگاه تناسلی (نشیمنگاه)

غدد مرتبط: فوق کلیوی (که آدرنالین تولید می‌کند)

رنگ: قرمز تند

عطر: درخت سدر – درخت میخک

احساس:

وظیفه:

عضو وابسته: استخوان‌ها ،دندان‌ها، ناخن ، پا ،روده،مقعد، پروستات

شکل: نیلوفر چهار پر

تاثیرات: امنیت ، بقا ، ایمان ، ارتباط ، پول ، خانه . توانایی بنا کردن و حاضر بودن در زمان و مکان . همچنین این چاکرا ارتباط مادر با شخص را منعکس می‌کند و با احساس شخص در رابطه با بودنش بر روی زمین و همچنین با جسم در ارتباط است . تنشهایی که در جسم بوسیله این چاکرا کنترل می‌شود در قسمتهایی که به این چاکرا ارتباط دارد نشان داده می‌شود.

 ٢- چاکرای دوم :چاکرای خاجی یا مرکز کلیه "سواد هیستانا"

(Sacral chakra = Swadhisthana)

این چاکرا در قسمت پایین شکم قرار گرفته است. طیف رنگی مربوط به این چاکرا نارنجی می‌باشد. نارنجی علامت انرژی است. این رنگ قدرت ارتباطی، دفع خشم و کنترل بر خویشتن را متعادل می‌کند و مسائل مربوط به هضم غذا و گردش خون را منظم می‌سازد.

منطقه: انتهای ستون فقرات ۱ تا ۱۲ اینچ زیر استخوان خاجی

غدد مرتبط: پروستات ،گنادها

رنگ: نارنجی

عطر: چوب صندل

احساس:

وظیفه: تولید مثل جنسی

عضو وابسته: کلیه‌ها ،مثانه‌ها ، اسپرم‌ها ،مایعات بدن ، اعضای تکثیر شونده

شکل: نیلوفر شش پر

تاثیرات: این چاکرا به قسمتی از آگاهی که مربوط به غذا و روابط جنسی است مربوط است. ارتباط این چاکرا با درون است و اینکه جسم به چه چیزی نیاز دارد و چه چیزی او را خشنود می‌سازد. توانایی شخص برای داشتن بچه نیز در ارتباط با این چاکرا است. همچنین این چاکرا با احساسات و خواستهای احساسی شخص پیوسته‌است.

 ٣- چاکرای سوم :چاکرای شبکه خورشیدی یا چاکرای شبکه عصبی زیر معده " مانی پورا"

(Solar plexus chakra= Manipura/Nabhi)

طیف رنگی مربوط به این چاکرا زرد و زرد طلایی است که نشانه عقل، هوش و ذهنیت است. این چاکرا بالاتر از ناف قرار گرفته‌است. رنگ زرد تأثیر مثبتی روی کبد، طحال، کیسه صفرا و اعصاب دارد و قدرت درمانی برای بیماری مرض قند و یبوست دارد و کنترل کننده چاقی است.

منطقه: در پشت و امتداد ستون فقرات مقابل ناف ، پشت شکم

غدد مرتبط: پانکراس

رنگ: زرد – طلائی

عطر:اسطو خودوس

احساس:

وظیفه: ساختار وجودی

عضو وابسته: شکم، معده ، کبد ، طحال ، دستگاه گوارش ، صفرا ، سیستم عصبی خودکار

شکل: نیلوفر ده پر

تائیرات: قسمتی از آگاهی که وابسطه به این چاکرا می‌باشد شامل احساس قدرت ، کنترل کردن و آزادی وجود است. فعالیتهای ذهنی و ذهن نیز به این چاکرا پیوسته می‌باشند. چاکرای شبکه خورشیدی نیز با قسمتی از وجود که به آن شخصیت یا خود( ضمیر شخصی) می‌گویند مرتبط است.

 ٤- چاکرای چهارم : چاکرای قلب یا عشق الهی " آنات هاتا "

(Heart chakra= Anahata)

در وسط جناق سینه و بالای قلب قرار دارد. طیف رنگی مربوط به این چاکرا سبز است.

منطقه: در پشت و بین دو کتف و بالاتر از قلب

غدد مرتبط : تیموس

رنگ: سبز ، صورتی

عطر:

احساس:

وظیفه : عشق خالص

عضو وابسته: قلب ،قفسه سینه ، پوست ، گردش خون ، حفره شکم

شکل: نیلوفر دوازده پر

تاثیرات: احساس عشق و ارتباط با مردم در نزدیکی قلب (بعنوان مثال: مادر ، پدر ، خواهر و برادر ، همسر و فرزندان).مشکل تنفس یا ششها تنش را در چاکرای قلب نشان می‌دهد.

 ٥- چاکرای پنجم: چاکرای گلو یا حلق "ویهودها "

(Throat chakra= Vishuddha= Vishuddhi)

این چاکرا روی حلق قرار گرفته‌است. طیف رنگی مربوط به این چاکرا آبی است که علامت جاودانگی، اخلاص و الهام است. این رنگ روی بیماریهای گرفتگی گلو و ناراحتی‌های عصبی تأثیرگذار است.

منطقه: پائین و پشت مهره گردن ، بین گودی گلو و حنجره

غدد مرتبط: تیروئید

رنگ: آبی کمرنگ

عطر: گل سرخ احساس:

وظیفه: بیان ، بودن

عضو وابسته: گردن ، گلو ، فک و بازوها را کنترل می‌کند و به عصبهای بازویی یا گردنی مرتبط است.

شکل: نیلوفر شانزده پر

تأثیرات: نشان دهنده بیان کردن و دریافت کردن است . در اینجا بیان کردن می‌تواند از طریق ارتباط برقرار کردن با چیزی که می‌خواهید و یا چیزی که احساس می‌کنید باشد و همچنین می‌تواند بصورت هنری مانند نقاشی هنرمند، موسیقی یک موسیقیدان و استفاده از اشکال برای بیان درون خود باشد.

 ٦- چاکرای ششم : چاکرای پیشانی یا چشم سوم" آجنا "

(Brow chakra= Ajna= third eye= Bindu)

در سمت پیشانی و کمی بالاتر از بین دو چشم قرار دارد. طیف رنگی مربوط به این چاکرا آبی نیلی است. این رنگ باعث باز شدن چشم سوم - دید بیرونی و درونی - است. این رنگ برای آرامش و درمان بیماریهای ذهنی مفید است. رنگ نیلی آگاهی را بالا می‌برد و برای زنده کردن خاطرات فراموش شده مفید است.

منطقه: بین دو ابروان ، به پهنای یک بند انگشت بالای پل بینی و جلوی سر

غدد مرتبط: هیپوفیز صنوبری

رنگ: نیلی،بنفش

عطر:

احساس:

وظیفه:دانش هستی

عضو وابسته: صورت، چشم، گوش، بینی

شکل: نیلوفر دو پر(۹۶ پر)

تاثیرات: این چاکرا با درونی‌ترین قسمت وجودی انسان ( به عقیده غربیهای باستان مربوط به ناخودآگاه می‌باشد) که روح نام دارد و همچنین معنویت مرتبط است. این مکانی است که محرک ما و میزانی از آگاهی که فعالیتها و در واقع زندگی ما را هدایت می‌کند در آن قرار دارد.

٧- چاکرای هفتم : چاکرای بالای جمجمه یا تاج سر" ساهاس رارا "

(Crown chakra= Sahasrara)

چاکرای فرق سر در قسمت میانی بالای سر قرار دارد. طیف رنگی مربوط به این چاکرا سفید است. این رنگ برای بیماری‌های ذهنی مناسب است و خواب را تنظیم می‌کند.

منطقه: در وسط سرومغز تاج سرقرار دارد

غدد مرتبط: صنوبری (کاجی شکل ) و مخاطی

رنگ: سفید

عطر:

احساس: سرخوردگی ، عدم غلبه برترس و اضطراب

وظیفه: وجود مطلق

عضو وابسته: مغز ،مخچه

شکل: نیلوفر هزار پر

تاثیرات: این چاکرا به احساس یگانگی و جدایی مربوط است و ارتباط ما را با زمین و همچنین با پدرمان نشان می‌دهد. چاکرای هفتم نمایانگر ارتباط با پدر است که ارتباط ما با قدرت و همچنین در نهایت ارتباط ما را با خدا را نشان می‌دهد. وقتی کسی احساس جدایی از پدرش را تجربه کرده باشد این چاکرا را می‌بندد و احساس تنهایی و انزوا را تجربه می‌کند . مثل اینکه در پوسته‌ای قرار گرفته باشد و نتواند با اطراف خود ارتباط برقرار کند.


2 اعتقاد قدیمی

سلام دوستان باحال خودم

دوست دارم چند نمونه از اعتقادات آسیای باستان رو واستون تعریف کنم

البته بیشتر این اعتقاد ها در بودیسم زنده و پایدارند که من بیشتر گرایش به بودیسمش رو شرح می دم

۱. element یا عناصر اصلی

اعتقاد بر این اساس بود که همه ی هستی یا زمین از ۵ عنصر اصلی درست شده که منشا تمام موجودیت هر شی و هر موجود و عناصر ترکیبی هستند که عدم وجود یکی از از این ۵ عنصر باعث نابودی تمام هستی خواهد شد

حالا این ۵ عنصر از ۱. آتش ۲. زمین ۳. باد ۴. آب ۵. روشنایی که بحث در مورد هر کدوم از اینا قصه ای طولانی داره البته در بعضی اعتقاد ها دو عنصر روشنایی > فلز و باد > چوب قرار دادند چون ناقص بود مورد قبول خیلی ها واقع نشد چون در اعتقاد اول چوب از عنصر زمین و آب تشکیل میشه و فلز هم از عنصر زمین هست

اینو نزدیک بود یادم بره که هر عنصر نسبت به یک عنصر قوی و نسبت به یک عنصر دیگه ضعیف میشه که مثلا آتش که با باد قوی می شه و آب ضعیفش می کنه طبق فلش های داخلی و ستاره ای تو عکس مثلا آتش به باد فلش زده یعنی آتش رو قوی می کنه اما باد ضعیف میشه یا باد رو میبلعه آتش و آب هم آب . آتش رو می بلعه 

 

۲. یین یانگ یا تناسخ

یین یانگ با یک نمادی از یک دایره که نیمی سیاه و نیمی سفیده و در سیاهی یک دایره کوچک سفید و  در سفیدی هم یک دایره کوچک سیاه وجود داره نماسش داده می شه

این اعتقاد بر این اساسه که تکامل پیشرفت وحتی صلح و بساری از مسائل و خواسته ها به وسیله تناسخ میان تضاد ها انجام می شه مانند تناسخ خیر و شر و یا نیروی جسم و ذهن که در کتیبه ها به آسمان و زمین تشبیه شده و ...

سری بعد چاکرا ها رو توضیح می دم

2 شعر کوتاه

                                       وا ماندم

عقربک های ساعت

        با اشاره نبض خورشید می چرخند

بی آنکه سرگیجه بگیرند

و من در فضایی خالی و معلق

                    دور از هیاهو

                              وا ماندم

"روزبه نجف پور"

 


                             گل سرخ

بروی ای گل سرخ

از میان خاک

از شاخ و برگهای عشق و محبت و حقیقت

بروی از میان ذهن سر در گم جوانی

بروی در ستارگان

بروی در کوچه و خیابان

حقیقی بروی

با شاخ و برگی سبز تر از سبزه سال نو

تولد تو تولد دوباره یست در ذهن آدمی

 "روزبه نجف پور"

زنجیر اسارت

آهنگر گداخت آهن را

مایعی زمخت

تقدیر مرا زنجیر کرد بر آن آهن

تندیسی از زنجیر اسارت

چه صدای حقارتی

                    در قدم هایم

ساییدن زنجیر

                  روح مرا می ساید

خون و اشک من

                 میبارد بر زنجیر

همرنگند

   آهن گداخته ای که زنجیر مرا ساخت

                                       با تقدیر و خون من

ذوب می شوند

        می آمیزند با هم

                  زنجیر را می درند

                            و من آزاد می شوم

جای من در همان

             قاب عکس خالیست

                          که تار عنکبوت و پروانه درون آن

                                                       تزیینش می کنند

آآه...

این چه تقدیری بود که آهنگر

                        از آهن شکل داد

روح من آرام نخواهد گرفت

در آن سیاه چال سرد و تاریک

استخوان های پوسیده ام

می لرزد در اسارت زنجیر

 چه کودکانی

        چه فرسودگانی

                  ادامه زنجیر من

                          خون خود را لگد مال می کنند

ابر آسمان را پوشانده

روزنه ای

    خط نوری

             زیر پای کودکی می پاشد

مانند یاقوت می درخشد

              زمین زیر پایش

 و من وهم آن معصومانگی می شوم

                   این تقدیر چیست؟

                                که همه گیر شده

معصومانگی نمی شناسد

                  ذلیل و خار می سازد

اما من

        من بی پروا تر از زنجیر به بخت خود می خندم

عاطفه چیست؟

               که انسان را له می کند

جایگاه انسانیت چیست؟

                 که فروکش می کند

و این دو چیستند؟

                که زنجیر می کاهد از ما

کینه مبافد

          از خز جدایی

زنجیر میبندد

          طلسم را

و یک جانی افکار می سازد

می کشد مرا خود من

                 و خنده احمقانه من جانی

                                       برای پیروزی از من است

و قاب عکس خالی. خالی می ماند

حرمتها می شکنند

زنجیر اسارت فرو می کشد

                        در جهنم من

 

 "روزبه نجف پور"

شب مخوف

این آپم کلا مخوفه

چه شب باشه چه روز

حالا نوستالژی امروز ما یه شب مخوفه


آسمون بغضش ترکیده

۲ روزه می باره

اما هنوز دل من....

الانم مه شده مثل سوی چشمای من

شایدم

بخواطر این آب لعنتیه که حلقه ی بسته دور چشمام

نمی دونم چیه یه چیز عجیبیه

شاید همینه

واسه همینه که دنیا این شکلیه

شایدم نه

شاید مشکل اصلا از من نیست

به خودی خود دنیا این شکلی شده

شایدم من پیر شدم...


                            شب مخوف

شب مخوف از راه رسید

            کرخه ی یکشنبه شد

درخشان بتاب

                  مهتاب

که امشب بس دراز است

امشب گرگانی گرسنه

              به ویلای مضلومی حمله می کنند

                                   باید دیده شود

امشب مردی

      در پس کوچه های تهران

               به خواب ابدی خواهد رفت

                     تا رخت و جایش ارث بعدی باشند

                                                     باید ببینی

امشب زنی زنا کار

              چشم نمی بندد

                           ثبتش کن

امشب گربه ای

               زیر ماشین جان خواهد داد

                           باید حسش کنی

و شهر خواب است

               فردا هم بی یقین

                           مانند امروز

                               بیدار می شود

امشب هم شهر

            چشم پوشانده

و فردا

   کسی از شب سخن نخواهد گفت

و من گفتم

     تا ترد شده با سرزنش بگویید

                             مهمل و چرند نباف

و من گفتم

           تا زندانیم کنید

این روزها آمار زندانیان بالاست

                                و من هم یکی از آنها

روزبه.ن


آره میشناسم این دنیارو

جای یا گرگه یا گرگ زاده

حالا تو کودومی؟

نا سلامتی نفت داریم

چون سگ قاچاقیای آفریقایی می ارزه به استسمار گرای اینجا

یه هورا برای سیاها بکشید

حالا هی برو خودتو با نفت سیاه کن

ولی ما سیاه نمی شیم واسه شما هم هورا نمی کشیم

تو می دونی چی دارم میگم خودتو نزن به اون راه

کدوم راه؟ راه بیراهه

مگه من کدوم راه رو میرم؟

من راه خودم رو می رم

گر چه همواره

گر چه بنبسته

اما این راه منه

آره دیگه خرم

یه دلقک احمق

این همه می خوام گز کنم که آخرش برسم به بنبست

برسم به هیچ به پوچ

تو وجود همینم نداری

داری؟ بسم الله


واسه نمایش

ما خودمونو با پودر سفید گریم می کنیم

شما با مایع سیاه

ببینیم کی سالن نمایشش شلوغتره

من و تو جاودانه

سلام دوستان

از اونجایی که نمی خواستم این شعر رو بزارم

قدیمیه

اما پیش خودم گفتم به درک

خوب گذاشتم

 

                                                   من و تو جاودانه

من و تو جاودانه

             بر سطح این جاده

                         با چتری خیالی قدم می زنیم

و از صبح می گوییم

              و ابر های کوچک و سپید

                            که در آسمان قدم می زنند

از صبح گوییم و از خورشید

                  که همچنان به پای تو نمی رسند

من و توی جاودانه

                      هر دم سپیداریم و لبخند دریده

من و توی جاودانه

                   جاودانه خواستیم

                                گفتیم

                                      و جاودانه خندیدیم

                      تا جاودانه ماندیم

بر سر همین جاده خیس

                 با آن چتر خیالی

جای پای ما جودانه شد

                    همیشه آنجاست

                                 در همان جاده ی مذکور

اگر حتی جاده بمیرد

                       باز جای پای ما همان جاست

چه می بارد امروز

             زمین می شوید جاده را

                         و جای پای ما نمایان تر

                                            می درخشد

دست در دست

              و لبخند به لبخند

جای دستانت به یقین

                        زیر پهلوی من گرم می شوند

بخار دهانمان

           ترکیبی از علاقه می شوند

و من تو را می ستایم

          و پاییز گرم می شود

صدای پای قدم زدن

              که همیشه مرا آزار می داد

                                   چه دلنشین است امروز

در نظرم انگار شراب گران قیمتی

                                    را نوشیده ام

آرام و دلگرم تر از همیشه

                        هر لحظه را بی اتمام می خواهم

احساس می کنم

                    هیچ نمیتواند

                              مرا نا خوش کند

اصلا من و تو همیشگی هستیم

                   و من دیگر هیچ وقت نا خوش نخواهم شد

تو با منی

            و من این را به هیچ قیمتی

                                  از دست نخواهم داد

و این گونه است

                  که جاودانه شدیم

در همین جاده

                 که همیشه آن جای پای ماست

                                   که جاده را گرم می کند

و تنها اینجاست که حتی در زمستان

                            گرم و صمیمیست 

"روزبه نجف پور"

 

و یه مطلب دیگه که

راشین جان آیدیتو کامنت کن یا آیدی منو  اد کن

چون شما دوست عزیزی هستی

درسته که کم میام پشت آیدیم و با دوستان گفتگو می کنم

اما دوست ندارم انقدر راحت از دست بدمت و راه گفتگو باهات رو از دست بدم

فعلا به امید دیدار دوستان تا پست بعدی

to be continued....

عقاید یک دلقک

سلام دوستان

دعوام نکنید صبر کنید

این چند وقته که نبودم چشمم چرک کرده بود به بزرگی خودتون ببخشید دیگه

حالا هی بی وفا بگو هاااااااااا

خوب بریم سر موضوع

من عادت دارم صبح ها یه دوش بگیرم

تو حموم به فکرم زد این آپ رو بکنم

وقتی سردر وبلاگ رو "عقاید یک دلقک" گذاشتم می خواستم رمان هانریش بل رو بخونم که با همین نام هست و در اصل واسه دلایلی که اینو گذاشتم این بالا واسه این بود که تا اونجا که می دونستم برام ملموسه و شخصیت داستان شباهتی دارم اما یه دلیل دیگه هم بود که من می خواستم اوضاع آلمان رو در زمان پا داشتن اس اس ها بدونم چطور بود

خلاصه

حالا که چشمم خوب شده دیروز رفتم کتاب رو تهیه کردم با رمان "دعوت به مراسم گردن زنی" ناباکوف

با اینکه اولین رمانیه که می خونم ( البته به جز کیمیاگر که نصفه ولش کردم چون جالب نبود) یک سوم رمان رو خوندم یه جورایی شبیه رمان خونای دسته یک که ۳ روزه رمان رو تموم می کنن منم ۳ روزه احتمالا تمومش کنم 

ولی می خواستم بگم رمان خیلی خیلی خیلی خوبیه. بخونیدش. ارزشش رو داره

تا اینجاشو که خوندم فهمیدم بیشتر از اون چه فکر می کردم با من ملموسه حتی تا جزییاتش هم دیده میشه

نگرش خاص خود ضمیر داستان و نگرش اطرافیان عامه و حتی تا سردرداش و ....

البته نه کاملا

تفاوت هایی هم دیده میشه

خلاصه واسه من جذابه و توصیه میکنم بخونیدش

من که به خاطر دلایلی کتاب رو می خونم منو تا تهش می کشونه و جذابیتش و شباهتا این روند رو تند کرده

ولی چون به عقب برمی گرده و میاد جلو و متنوع و خلاقانه داستان نویسی شده شما رو هم تا تهش می کشونه چون جذابیت خودش رو تا تهش حفظ می کنه

چقدر ضر می زنم نه؟

خوب همین جا تمومش میکنم با یه خداحافظی گرم و صمیمانه

بابای

غایب از نظز(لورکا)

اینم شعر بعدی لورکا

جالبه کامنت های خنده داری بعضی موقع ها میادا

غایب از نظر

 


نه گاو نرت باز می‌شناسد نه انجیربُن
نه اسبان نه مورچگان خانه‌ات.
نه کودک بازت می‌شناسد نه شب
چرا که تو دیگر مرده‌ای.

نه صُلب سنگ بازت می‌شناسد
نه اطلس سیاهی که در آن تجزیه می‌شوی.
حتا خاطره‌ی خاموش تو نیز دیگر بازت نمی‌شناسد
چرا که تو دیگر مرده‌ای.

پاییز خواهد آمد، با لیسَک‌ها
با خوشه‌های ابر و قُله‌های درهمش
اما هیچ کس را سر آن نخواهد بود که در چشمان توبنگرد
چرا که تو دیگر مرده‌ای.
چرا که تو دیگر مرده‌ای
همچون تمامی ِ مرده‌گان زمین.
همچون همه آن مرده‌گان که فراموش می‌شوند
زیر پشته‌یی از آتشزنه‌های خاموش.

هیچ کس بازت نمی‌شناسد، نه. اما من تو را می‌سرایم
برای بعدها می‌سرایم چهره‌ی تو را و لطف تو را
کمال ِ پخته‌گی ِ معرفتت را
اشتهای تو را به مرگ و طعم ِ دهان مرگ را
و اندوهی را که در ژرفای شادخویی ِ تو بود.

زادنش به دیر خواهد انجامید ــ خود اگر زاده تواند شد ــ
آندلسی مردی چنین صافی، چنین سرشار از حوادث.
نجابتت را خواهم سرود با کلماتی که می‌موید
و نسیمی اندوهگن را که به زیتون‌زاران می‌گذرد به خاطر می‌آورم.

این تخته بند ِ تن

باز لورکا

این تخته بند ِ تن

 


پیشانی ِ سختی‌ست سنگ که رویاها در آن می‌نالند
بی‌آب موّاج و بی‌سرو ِ یخ زده.
گُرده‌یی‌ست سنگ، تا بار زمان را بکشد
و درختان اشکش را و نوارها و ستاره‌هایش را.

باران‌های تیره‌یی را دیده‌ام من دوان از پی موج‌ها
که بازوان بلند بیخته‌ی خویش برافراشته بودند
تا به سنگپاره‌ی پرتابی‌شان نرانند.
سنگپاره‌یی که اندام‌های‌شان را در هم می‌شکند بی‌آن‌که به
خون‌شان آغشته کند.

چرا که سنگ، دانه‌ها و ابرها را گرد می‌آورد
استخوان‌بندی چکاوک‌ها را و گُرگان ِ سایه روشن را.
اما نه صدا برمی‌آورد، نه بلور و نه آتش،
اگر میدان نباشد. میدان و، تنها، میدان‌های بی‌حصار.
و اینک ایگناسیوی مبارک زاد است بر سر ِ سنگ.
همین و بس! ــ چه پیش آمده است؟ به چهره‌اش بنگرید:
مرگ به گوگرد ِ پریده رنگش فروپوشیده
رخسار ِ مرد گاوی مغموم بدو داده است.

کار از کار گذشته است! باران به دهانش می‌بارد،
هوا چون دیوانه‌یی سینه‌اش را گود وانهاده
و عشق، غرقه‌ی اشک‌های برف،
خود را بر قله‌ی گاوچر گرم می‌کند.

چه می‌گویند؟ ــ سکوتی بویناک برآسوده است.
ماییم و، در برابر ما از خویش می‌رود این تخته‌بند تن
که طرح آشکار ِ بلبلان را داشت;
و می‌بینیمش که از حفره‌هایی بی‌انتها پوشیده می‌شود.

چه کسی کفن را مچاله می‌کند؟ آن‌چه می‌گویند راست نیست.
این جا نه کسی می‌خواند نه کسی به کنجی می‌گرید
نه مهمیزی زده می‌شود نه ماری وحشتزده می‌گریزد.
این جا دیگر خواستار چیزی نیستم جز چشمانی به فراخی گشوده
برای تماشای این تخته بند تن که امکان آرامیدنش نیست.

این جا خواهان ِ دیدار مردانی هستم که آوازی سخت دارند.
مردانی که هَیون را رام می‌کنند و بر رودخانه‌ها ظفر می‌یابند.
مردانی که استخوان‌هاشان به صدا درمی‌آید
و با دهان پُر از خورشید و چخماق می‌خوانند.

خواستار ِ دیدار آنانم من، این جا، رو در روی سنگ،
در برابر این پیکری که عنان گسسته است.
می‌خواهم تا به من نشان دهند راه رهایی کجاست
این ناخدا را که به مرگ پیوسته است.

می‌خواهم مرا گریه‌یی آموزند، چنان چون رودی
با مِهی لطیف و آبکنارانی ژرف
تا پیکر ایگناسیو را با خود ببرد و از نظر نهان شود
بی‌آن که نفس ِ مضاعف ورزوان را بازشنود.

تا از نظر پنهان شود در میدانچه‌ی مدوّر ماه
که با همه خُردی
جانور محزون بی‌حرکتی باز می‌نماید.
تا از نظر پنهان شود در شب ِ محروم از سرود ِ ماهی‌ها
و در خارزاران ِ سپید ِ دود ِ منجمد.

نمی‌خواهم چهره‌اش را به دستمالی فروپوشند
تا به مرگی که در اوست خوکند.
برو، ایگناسیو! به هیابانگ شورانگیز حسرت مخور!
بخسب! پرواز کن! بیارام! ــ دریا نیز می‌میرد.

خون منتشر

دومین شعر از لورکا

خون منتشر


نمی‌خواهم ببینمش!

بگو به ماه، بیاید
چرا که نمی‌خواهم
خون ایگناسیو را بر ماسه‌ها ببینم.

نمی‌خواهم ببینمش!

ماه ِ چارتاق
نریان ِ ابرهای رام
و میدان خاکی ِ خیال
با بیدبُنان ِ حاشیه‌اش.

نمی‌خواهم ببینمش!

خاطرم در آتش است.
یاسمن‌ها را فراخوانید
با سپیدی کوچک‌شان!
نمی‌خواهم ببینمش!

ماده گاو ِ جهان پیر
به زبان غمینش
لیسه بر پوزه‌یی می‌کشید
آلوده‌ی خونی منتشر بر خاک،
و نره گاوان ِ «گیساندو»
نیمی مرگ و نیمی سنگ
ماغ کشیدند آن سان که دو قرن
خسته از پای کشیدن بر خاک.

نه!
نمی‌خواهم ببینمش!

پله پله برمی‌شد ایگناسیو
همه‌ی مرگش بردوش.
سپیده‌دمان را می‌جست
و سپیده‌دمان نبود.
چهره‌ی واقعی ِ خود را می‌جست
و مجازش یکسر سرگردان کرد.
جسم ِ زیبایی ِ خود را می‌جست
رگ ِ بگشوده‌ی خود را یافت.
نه! مگویید، مگویید
به تماشایش بنشینم.
من ندارم دل ِ فواره‌ی جوشانی را دیدن
که کنون اندک اندک
می‌نشیند از پای
و توانایی ِ پروازش
                        اندک اندک
می‌گریزد از تن.

فورانی که چراغان کرده‌ست از خون
صُفّه‌های زیرین را در میدان
و فروریخته است آنگاه
روی مخمل‌ها و چرم گروهی هیجان دوست.

چه کسی برمی‌دارد فریاد
که فرود آرم سر؟
ــ نه! مگویید، مگویید
به تماشایش بنشینم.
آن زمان کاین سان دید
شاخ‌ها را نزدیک
پلک‌ها برهم نفشرد.
مادران خوف
                اما
سربرآوردند
وز دل ِ جمع برآمد
به نواهای نهان این آهنگ
سوی ورزوهای لاهوت
پاسداران ِ مِهی بی‌رنگ:

در شهر سه‌ویل
شهزاده‌یی نبود
که به همسنگیش کند تدبیر،
نه دلی همچنو حقیقتجوی
نه چو شمشیر او یکی شمشیر.
زور ِ بازوی حیرت‌آور ِ او
شط غرنده‌یی ز شیران بود
و به مانند پیکری از سنگ
نقش تدبیر او نمایان بود.

نغمه‌یی آندُلسی
                         می‌آراست
هاله‌یی زرین بر گرد ِ سرش.

خنده‌اش سُنبل ِ رومی بود
و نمک بود
و فراست بود.

ورزا بازی بزرگ در میدان
کوه‌نشینی بی‌بدیل در کوهستان.
چه خوشخوی با سنبله‌ها
چه سخت با مهمیز!
چه مهربان با ژاله
چه چشمگیر در هفته بازارها،
و با نیزه‌ی نهایی ِ ظلمت چه رُعب‌انگیز!

اینک اما اوست
خفته‌ی خوابی نه بیداریش در دنبال
و خزه‌ها و گیاه ِ هرز
غنچه‌ی جمجمه‌اش را
به سر انگشتان ِ اطمینان
می‌شکوفانند.
و ترانه‌ساز ِ خونش باز می‌آید

می‌سُراید سرخوش از تالاب‌ها و از چمنزاران
می‌غلتد به طول شاخ‌ها لرزان
در میان میغ بر خود می‌تپد بی‌جان
از هزاران ضربت پاهای ورزوها به خود پیچان
چون زبانی تیره و طولانی و غمناک ــ
تا کنار رودباران ِ ستاره‌ها
باتلاق احتضاری در وجود آید.

آه، دیوار سفید اسپانیا!
آه، ورزای سیاه ِ رنج!
آه، خون سخت ایگناسیو!
آه بلبل‌های رگ‌هایش!

نه،
نمی‌خواهم ببینمش!

نیست،
نه جامی
            که‌ش نگهدارد
نه پرستویی
                 که‌ش بنوشد،
یخچه‌ی نوری
                که بکاهد التهابش را.
نه سرودی خوش و خرمنی از گل.
نیست
نه بلوری
           که‌ش به سیم ِ خام درپوشد.

نه!
نمی‌خواهم ببینمش!

زخم و مرگ(لورکا)

 ببخشید بچه ها چند وقتی بود سرم شلوغ بود و از این حرفا

نظرای زیادی اومده که دیگه ولش ماله خیلی وقت پیشن

ولی یکی یه نظر داده واسه یه مطلب قدیمی مطلبش بیوگرافی موسوی بود

می گه حق گرفتنی نیست و امثال من به جایی نمی رسیم و اینا

اولا دیگه این چیزا با این دیدگاهای ساده برام مهم نیست که بیوفتم دنبال کسی که حرفاش قشنگه من از اولشم دنبال این چیزا نبودم حالا ولش که چجوریم و نظر شخصیم چیه

اما خیلی ساده و منطقی و همه گیر می گم

که انسان یه موجود مبارزی هست

اگه چیزی می خواد بدست بیاره براش مبارزه می کنه و می جنگه تا به هدفش برسه

اینم از اراده محکم انسانهاست

حالا هر چیزی باشه و من قضاوت نمی کنم که غلط چیه یا درست چیه اگه محکم و استوار عمل کنه توانشو داره که هدف رو به آرزو تبدیل کنه اگر هم ببازه مهم باخت نیست مهم اینه که تلاششو کرده و پشت نکرده به خواسته هاش که مفهوم موجودیتشه

و

چند تا شعر از فدریکو گارسیا لورکا با ترجمه شاملو از کتاب (مرثیه برای «ایگناسیو سانچز مخیاس»  میزارم)

یکی یکی می زارم پست های بعدی و بعدی

هر پست یه شعر چون فعلا آپ جالبی ندارم


                                            زخم و مرگ

 
در ساعت پنج عصر.
درست ساعت پنج عصر بود.
پسری پارچه‌ی سفید را آورد
در ساعت پنج عصر
سبدی آهک، از پیش آماده
در ساعت پنج عصر
باقی همه مرگ بود و تنها مرگ
در ساعت پنج عصر
باد با خود برد تکه‌های پنبه را هر سوی
در ساعت پنج عصر
و زنگار، بذر ِ نیکل و بذر ِ بلور افشاند
در ساعت پنج عصر.
اینک ستیز ِ یوز و کبوتر
در ساعت پنج عصر.
رانی با شاخی مصیبت‌بار
در ساعت پنج عصر.
ناقوس‌های دود و زرنیخ
در ساعت پنج عصر.
کرنای سوگ و نوحه را آغاز کردند
در ساعت پنج عصر.
در هر کنار کوچه، دسته‌های خاموشی
در ساعت پنج عصر.
و گاو نر، تنها دل ِ برپای مانده
در ساعت پنج عصر.
چون برف خوی کرد و عرق بر تن نشستش
در ساعت پنج عصر.
چون یُد فروپوشید یکسر سطح میدان را
در ساعت پنج عصر.
مرگ در زخم‌های گرم بیضه کرد
در ساعت پنج عصر
بی‌هیچ بیش و کم در ساعت پنج عصر.
تابوت چرخداری ست در حکم بسترش
در ساعت پنج عصر.
نی‌ها و استخوان‌ها در گوشش می‌نوازند
در ساعت پنج عصر.
تازه گاو ِ نر به سویش نعره برمی‌داشت
در ساعت پنج عصر.
که اتاق از احتضار مرگ چون رنگین کمانی بود
در ساعت پنج عصر.
قانقرایا می‌رسید از دور
در ساعت پنج عصر.
بوق ِ زنبق در کشاله‌ی سبز ِ ران
در ساعت پنج عصر.
زخم‌ها می‌سوخت چون خورشید
در ساعت پنج عصر.
و در هم خرد کرد انبوهی ِ مردم دریچه‌ها و درها را
در ساعت پنج عصر.

در ساعت پنج عصر.
آی، چه موحش پنج عصری بود!
ساعت پنج بود بر تمامی ساعت‌ها!
ساعت پنج بود در تاریکی شامگاه!

قفس ققنوس

                      قفس ققنوس

گفته های عاشق زیباست

در غم تنهایی رازهاست

زمان و ثانیه ها به سنگینی قرنهاست

گم شدن. زنجیر شدن. غرق شدن

تنها در سکوت پیداست

شکسته آن دل از رهم شب

اما خون من در آن جام زهر هویداست

گم شدم در آن سوسوی نگاهت

شبی در جنگل حماقت

حرف و حدیث امروز اتاقک بی پنجره ایست

که گذشتن از همه حرف هاست

رقم زدن زمان مرد

من در آغوش ریازت

بی حق نگاه زیارت

در رفع نیاز باران

بی چکمه ای در ته دره

شوق رها شد

در گلوگاه جای فریاد پنهان شد

حق من. حق رهایی و پرواز بود

کتف بسته ام بی عدالتی دنیا بود

در حق یک عاشق روزگار

در حق یک تنهای ترنم ها

تارنمای مرگ

تارنمای برگ رها

شکوه عشق در باد

آواره ی دشت خود

زندگی بی رقص گل شد

قفس ققنوس یک چشم کور شد

این بلای عاشق در روز بود

شب تمام دنیای او شد

"روزبه نجف پور"

ترانه

ادامه نوشته

سالگرد شاملو

آفتاب: همچون سال‌های پیش، دوستداران آثار شاملو در دهمین سالروز درگذشت وی در امامزاده طاهر(ع) حاضر شدند. 

تعدادی از آشنایان و چهره‌های ادبی و هنری در این مراسم تكریم، از ساعات ابتدایی بعدازظهر امروز (شنبه 2 مردادماه) برای شادی روح این هنرمند بر مزارش حضور یافتند.

این مراسم در شرایطی برگزار شد كه از همان ساعات ابتدایی؛ ماموران انتظامی قصد كنترل و جلوگیری از تجمع علاقمندان به این شاعر را داشته و آنان را دعوت به ترک كردن محل می‌كردند.

آیدا شاملو (همسر زنده‌یاد احمد شاملو) گفت: من و تعدادی از دوستان و آشنایان همچون سال‌های گذشته بر مزار شاملو حاضر شدیم اما از ما خواستند تا محل را ترک كنیم.

وی گفت: ما قصد داشتیم تا با دعا خواندن و شعرخوانی بر مزار شاملو، روح وی را شاد كنیم اما ماموران نگذاشتند هیچ‌یک از این فرصت‌ها حاصل شود و به همین دلیل من در همان دقایق نخست محل را ترک كردم. 

هوای تازه، آیدا در آینه، آیدا، درخت و خنجر و خاطره، ققنوس در باران، ابراهیم در آتش، دشنه در دیس، مدایح بی‌صله و .. در حوزه شعر، داستان زنِ پشتِ درِ مفرغی، زیر خیمه گر گرفته شب، درها و دیوار بزرگ چین و میراث در حوزه داستان، رمان و فیلم‌نامه و مجموعه کتاب کوچه كه واژه‌نامه‌ای است از ضرب‌المثل‌ها، تکیه‌کلام‌ها، خرافه‌ها و اصطلاحات زبان عامیانه مردم ایران ازجمله آثار برجسته این نویسنده و شاعر برجسته است.

احمد شاملو در ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران متولد شد و در سن 75سالگی در تاریخ ۲ مرداد ۱۳۷۹؛ بعداز مدت‌ها تحمل بیماری درگذشت.

 
چیزی لازم نیست بگم فقط یه تف رو زمین چهار تا فوش دوبلکس و کمی بحث بین خودمون
 
میدونی؟ حرمت هیچی نمونده دیگه خیلی بهم بر خورد. خیلیاااااااا
ای فرهنگ ای هنر چی کارت کردند؟
جارچیای خودت مار آستیناتن
کسی می تونه حکومت نظامی رو واسه من تعریف کنه؟
نتیجه: اینا از ما نیستن غریبه ان و استمار گر
از دست این ژنده پوشا

عشق و دیوانگی

                                        عشق و دیوانگی

عشق

          جنون است

دیوانگی عشق

                پایبند بیچارگی و خوشبختیست

عشق دیوانگیست

                  و دیوانگی. عشق

زنجیر دوست داشتنی

رویاییست آرزو

قامت یک گل سرخ

                        در دل خاک

کلام باران

               و رشد گل

سکوت با معنی

                     در کوچه ی نگاه

لمس عشق

                  در نیمکت انتظار

دو کبوتر بر بام سرنوشت

و صدای قناری در قفس دل

یک تخم برگ سوار بر نسیم

و من نشسته بر تاق پنجره

عشق و دیوانگی دستیست

                                      برای لمس زندگی

"روزبه نجف پور"