پشت نقاب دلقک

تا یادم نرفته است بگویم: راشین جان شرمنده کردی. بسیار زیبا

و این یه ترانه برا بچه ها

                                         تردید دو خطی

میون دو خط با کلی تردید

به این زندگی باید خندید

هراس از دو خط و تصمیم

پشت پرده لکه ی ترسیم

نقش قالی یه سپر بود

تو رنگ قرمز نقش شکست بود

نفسهای پی در پی

سرمو گیج می بره هی

هی به دنبال فرارم

تا اون ته تهای خط نبازم

مغزم از گوشام نشتی داره

این کله ی زنگ زده حرفی داره

حرفایی واسه سالاد این فصل

از همین دمار این نسل

نسلی که سالاد خوراش حسابین

هویج و بوی سیر و فلفل می خورن

روغن زیتون بهشون می مالن

پشت پرچین باغچمون یاغوت می کارن

دو بال در میارن می رن به آسمون

جاشون تو کهکشونه نسل جوون

تو رویاهای دور دور با ستاره ها می گردند

بی نگاه به پشت قدم تو باغ آتیش می گیرند

 می شگافند و می بافند

اما روی زمینمون می سوزند

یک دل سیر با نگاه و خنده ها

با بوی گوگرد شده تک نگاه و گریه ها

تو این دو خط مقصدمون کجاست؟

یکیش رو زمین و اون یکی تو آسموناست

من خل وضع بلا تکلیف

کدوم خط و کدوم تصنیف؟

امانم بریده دوامم ته دیگه

نه من دیگه بر نمی گردم به تویله

این تویل و می زنم کنار

می رم که بچینم از چنار

خسته شدم از این بی تکریم

یابووو صدامو بکن تحریم

پاهام رو زمین و چشام به آسمونه

تناوب دیگه بسه دیگه

دلم تو قوری داره دم می کشه

شمسی قمری ما کی سر می رسه

فکر می کنی آخرش جای ما کجاست

تو آسمونااا ؟ یا تو زمین با خداست؟

این تصنیف شد معجزه قرن ارازل

شعر و شعار به این شمایل

زمین با خدا نخواستیم

آسمون بی خدا می خواستیم

" روزبه .ن "

این هم یه سپید

                                         نامه ای به ناباوری

تو کیستی که پشت پرچین خیال

                                هی خوشه توت وحشی می چینی

                                                                و علف های هرز را برمی کنی

تو کیستی که پشت پنجره بسته

                               به چشمان بی ذوق من

                                                                با ذوق می نگری

تو کیستی که من ندانم کیستی

                               از کجا به اینجا می آیی

                                                                پی چه می آیی

تو کیستی که چشمان به زمین اندوخته مرا 

                               از زمین می گیری

                                                                و از چانه به بالا می کشی

 من ندانم که از سخن بر می آید

                              چگونه بگویم

                                     قلب من به قلاب گرفته

من ندانم که از سخن بر می آید 

                               چگونه بگویم

                                     قلاب را به بالا بکشی تا وعده تو باشد

من ندانم که از سخن بر می آید

                               چگونه بگویم

                                     مراوده را بی اتمام کنی

من ندانم که از سخن بر می آید

                               چگونه بگویم

                                     مرا مرید و مزید خود کنی

مرا بی مزایده مزید خود کنی

                               با مراوده بی اتمام مرید خود کنی

" روزبه .ن "

این هم یه کلاسیک

                                        مرد برنده

اندوخته اش پر کشید مرد سر افکنده

                                       سر به بالا گرفت مرغ پر کنده

از سر گرفت روزگار خویش را

                                      از بر نوشت سر نوشت خویش را

تا جایی به همانند سوراخ جیبش شد

                                      پیش کشی عالمش نا چیزش شد

اوست که سرش از صحرا نبود

                                      جنگلی تنومند و پر وار بود

با تغیان و طوفان نلرزیدش

                                      با ریشه سخت خود جنگیدش شکستش

 " روزبه .ن "