شب مخوف

این آپم کلا مخوفه

چه شب باشه چه روز

حالا نوستالژی امروز ما یه شب مخوفه

---

آسمون بغضش ترکیده

۲ روزه می باره

اما هنوز دل من....

الانم مه شده مثل سوی چشمای من

شایدم

بخواطر این آب لعنتیه که حلقه ی بسته دور چشمام

نمی دونم چیه یه چیز عجیبیه

شاید همینه

واسه همینه که دنیا این شکلیه

شایدم نه

شاید مشکل اصلا از من نیست

به خودی خود دنیا این شکلی شده

شایدم من پیر شدم...

---

                            شب مخوف

شب مخوف از راه رسید

            کرخه ی یکشنبه شد

درخشان بتاب

                  مهتاب

که امشب بس دراز است

امشب گرگانی گرسنه

              به ویلای مضلومی حمله می کنند

                                   باید دیده شود

امشب مردی

      در پس کوچه های تهران

               به خواب ابدی خواهد رفت

                     تا رخت و جایش ارث بعدی باشند

                                                     باید ببینی

امشب زنی زنا کار

              چشم نمی بندد

                           ثبتش کن

امشب گربه ای

               زیر ماشین جان خواهد داد

                           باید حسش کنی

و شهر خواب است

               فردا هم بی یقین

                           مانند امروز

                               بیدار می شود

امشب هم شهر

            چشم پوشانده

و فردا

   کسی از شب سخن نخواهد گفت

و من گفتم

     تا ترد شده با سرزنش بگویید

                             مهمل و چرند نباف

و من گفتم

           تا زندانیم کنید

این روزها آمار زندانیان بالاست

                                و من هم یکی از آنها

روزبه.ن

---

آره میشناسم این دنیارو

جای یا گرگه یا گرگ زاده

حالا تو کودومی؟

نا سلامتی نفت داریم

چون سگ قاچاقیای آفریقایی می ارزه به استسمار گرای اینجا

یه هورا برای سیاها بکشید

حالا هی برو خودتو با نفت سیاه کن

ولی ما سیاه نمی شیم واسه شما هم هورا نمی کشیم

تو می دونی چی دارم میگم خودتو نزن به اون راه

کدوم راه؟ راه بیراهه

مگه من کدوم راه رو میرم؟

من راه خودم رو می رم

گر چه همواره

گر چه بنبسته

اما این راه منه

آره دیگه خرم

یه دلقک احمق

این همه می خوام گز کنم که آخرش برسم به بنبست

برسم به هیچ به پوچ

تو وجود همینم نداری

داری؟ بسم الله

---

واسه نمایش

ما خودمونو با پودر سفید گریم می کنیم

شما با مایع سیاه

ببینیم کی سالن نمایشش شلوغتره

من و تو جاودانه

سلام دوستان

از اونجایی که نمی خواستم این شعر رو بزارم

قدیمیه

اما پیش خودم گفتم به درک

خوب گذاشتم

 

                                                   من و تو جاودانه

من و تو جاودانه

             بر سطح این جاده

                         با چتری خیالی قدم می زنیم

و از صبح می گوییم

              و ابر های کوچک و سپید

                            که در آسمان قدم می زنند

از صبح گوییم و از خورشید

                  که همچنان به پای تو نمی رسند

من و توی جاودانه

                      هر دم سپیداریم و لبخند دریده

من و توی جاودانه

                   جاودانه خواستیم

                                گفتیم

                                      و جاودانه خندیدیم

                      تا جاودانه ماندیم

بر سر همین جاده خیس

                 با آن چتر خیالی

جای پای ما جودانه شد

                    همیشه آنجاست

                                 در همان جاده ی مذکور

اگر حتی جاده بمیرد

                       باز جای پای ما همان جاست

چه می بارد امروز

             زمین می شوید جاده را

                         و جای پای ما نمایان تر

                                            می درخشد

دست در دست

              و لبخند به لبخند

جای دستانت به یقین

                        زیر پهلوی من گرم می شوند

بخار دهانمان

           ترکیبی از علاقه می شوند

و من تو را می ستایم

          و پاییز گرم می شود

صدای پای قدم زدن

              که همیشه مرا آزار می داد

                                   چه دلنشین است امروز

در نظرم انگار شراب گران قیمتی

                                    را نوشیده ام

آرام و دلگرم تر از همیشه

                        هر لحظه را بی اتمام می خواهم

احساس می کنم

                    هیچ نمیتواند

                              مرا نا خوش کند

اصلا من و تو همیشگی هستیم

                   و من دیگر هیچ وقت نا خوش نخواهم شد

تو با منی

            و من این را به هیچ قیمتی

                                  از دست نخواهم داد

و این گونه است

                  که جاودانه شدیم

در همین جاده

                 که همیشه آن جای پای ماست

                                   که جاده را گرم می کند

و تنها اینجاست که حتی در زمستان

                            گرم و صمیمیست 

"روزبه نجف پور"

 

و یه مطلب دیگه که

راشین جان آیدیتو کامنت کن یا آیدی منو  اد کن

چون شما دوست عزیزی هستی

درسته که کم میام پشت آیدیم و با دوستان گفتگو می کنم

اما دوست ندارم انقدر راحت از دست بدمت و راه گفتگو باهات رو از دست بدم

فعلا به امید دیدار دوستان تا پست بعدی

to be continued....

عقاید یک دلقک

سلام دوستان

دعوام نکنید صبر کنید

این چند وقته که نبودم چشمم چرک کرده بود به بزرگی خودتون ببخشید دیگه

حالا هی بی وفا بگو هاااااااااا

خوب بریم سر موضوع

من عادت دارم صبح ها یه دوش بگیرم

تو حموم به فکرم زد این آپ رو بکنم

وقتی سردر وبلاگ رو "عقاید یک دلقک" گذاشتم می خواستم رمان هانریش بل رو بخونم که با همین نام هست و در اصل واسه دلایلی که اینو گذاشتم این بالا واسه این بود که تا اونجا که می دونستم برام ملموسه و شخصیت داستان شباهتی دارم اما یه دلیل دیگه هم بود که من می خواستم اوضاع آلمان رو در زمان پا داشتن اس اس ها بدونم چطور بود

خلاصه

حالا که چشمم خوب شده دیروز رفتم کتاب رو تهیه کردم با رمان "دعوت به مراسم گردن زنی" ناباکوف

با اینکه اولین رمانیه که می خونم ( البته به جز کیمیاگر که نصفه ولش کردم چون جالب نبود) یک سوم رمان رو خوندم یه جورایی شبیه رمان خونای دسته یک که ۳ روزه رمان رو تموم می کنن منم ۳ روزه احتمالا تمومش کنم 

ولی می خواستم بگم رمان خیلی خیلی خیلی خوبیه. بخونیدش. ارزشش رو داره

تا اینجاشو که خوندم فهمیدم بیشتر از اون چه فکر می کردم با من ملموسه حتی تا جزییاتش هم دیده میشه

نگرش خاص خود ضمیر داستان و نگرش اطرافیان عامه و حتی تا سردرداش و ....

البته نه کاملا

تفاوت هایی هم دیده میشه

خلاصه واسه من جذابه و توصیه میکنم بخونیدش

من که به خاطر دلایلی کتاب رو می خونم منو تا تهش می کشونه و جذابیتش و شباهتا این روند رو تند کرده

ولی چون به عقب برمی گرده و میاد جلو و متنوع و خلاقانه داستان نویسی شده شما رو هم تا تهش می کشونه چون جذابیت خودش رو تا تهش حفظ می کنه

چقدر ضر می زنم نه؟

خوب همین جا تمومش میکنم با یه خداحافظی گرم و صمیمانه

بابای