روزنه ی نور
بنگر به آن اتاق تاریک
که بی در و پنجره
تنها یک روزنه دارد
چطور نور به داخل فضایی متفاوت می دهد؟
در همان ریزه نور
گیاهی رشت می کند
ریشه ما که نرم تر از یک سبزه نیست
من هم رشت خواهم کرد
در همان دالونها و ترک ها
"روزبه نجف پور"
در بافت زمان
بُعد سکوت را شناختم
و سمفونی دشت زندگی را شنیدم
غبار باد را گرفتم
در کلبه ام شمعدانی ها را افروختم
و در جوی حقیرم رخت سعادت شستم
شامگاه برای عریانیم لالایی خواندم
و برای جامه هایم...
(آن جامه های مرتعش)
که نقشی نا منظم
از جنس شیشه مات ساختند!!!..
من لعنت کنان
لغت پاکی را در چشمه حقیرم سرودم
تا باز همان دلقک بی مایه بمانم
این دوگانگی مانند دو دیدگاه حنجره ام شد
که از کدام تنفس کنم
"روزبه.ن"
کمی پیچیده و کمی فلسفی
زاغ و کبوتر
یک زاغ با بالهایی از شب
و چشمانی درشت
بر بامی. زمان را می دوزد
و یک کبوتر با بالهای روز
و چشمانی ریز
بر آن شکنجه گاه. زنجیر شده
هزیان می سراید
و من در سراب فرو رفتم
بی آنکه زمان را حس کنم
در واقع...
مصلوب زمان پی هزیان رفتن
یا
سمفونی بیهودگی را نواختن
"روزبه نجف پور"
این محفل درد و عذاب را تا ابد خواهند داشت
دو روی سکه
مرا باور نکن
زیرا من خیالیم
بگذار من تو را باور کنم
زیرا تو با منی
بگذار من عاشقت باشم
خورشید من
درست است که عشق می پراکنی
اما من ماهم و از تو پر می شوم
من شبم و تو روز
پس تو برو
و مرا بگذار پشت هسار فراموشی
تو زیبا هستی و پاک
و من زشت و گناهکار
من تو را مدام زمزمه خواهم کرد
من مدام تو را خواهم نگریست
اما تو برنگرد و پشت کن برای ابد به این هسار
عاشق شو و برو
زیرا ما دو روی سکه هستیم
زیرا من تو را خوشنود نخواهم کرد
من از غم سرشارم و یک طلسم بد
و بازوانم سست تر از به آغوش کسیدن توست
نمی خواهم آن عشق و بهشت را
اگر بعدها سو ضن تو باشم
برو که این پایان درد توست
و آغاز غم من
"روزبه نجف پور"
این هم برای سنبلان عاشقان و شهیدان عشق
سنبل عاشقان
می خواهید سنگ سارم کنید؟
چه زیبا تر از ضن عشق؟
می خواهید شکنجم کنید؟
چه زیبا تر از غم عشق؟
می خواهید زندانیم کنید؟
چه زیبا تر از زندان عشق؟
به خیال خود مرا سزای گناه می دهید؟
اما مرا از فصل نیازم هر چه خواهم دهید
خواهم کوشه ای کپم مرا سلول انفرادی دادید
خواهم از درد عشقم بمیرم مرا مرگ دادید
این عبرت نبود برای عابران
سنبلی شدم برای عاشقان
این منم عابران. یک شهید عشق
شهدی برای عاشقان. سر مشق عشق
"روزبه نجف پور"
برو بچه ها چطور متورید؟
زندگی وقف مراده؟
الان یه ۱ ساعتی میشه زور زدم ۲ تا ترانه در وکردم
خودایش ترانه نویسی خیلی سخته شعر نو برام کاری نداره انگار تو خونمه ولی این ترانه سرایی شکنجه است
خوب حرافی بسه بریم سراقه شعر ها
دنیای عجیب غریب
رو سقف خونمون. ستاره ای نداریم
برای شاممون. یه لقمه نون نداریم
تو این شهر قشنگ. همه کورند
ترانه می سازیم. همه کرند
تو ساختمون ما. همه از پله میرن بالا
آسانسور که داریم. این مردم سر به هوا
کارمون چیه؟ از باروت سوپ می سازیم
میدیم به خورد بچه. تا توپ جنگی بسازیم
الان عصر ارتباطه. کلیک کنیم کشور و بتارونیم
با پول نفتمون. هسته ی انرژی بسازیم
گشنه ایم و تشنه. یه چیزی با نانو می سازیم
میریم فضانوردی. ماه و تو خونمون فتح می کنیم
فردا می خوام کلیک کنم کودتا کنم
تو یه متر خونم کشورو بترکونم
یا شایدم با یه کلیک ازدواج کنم
بعد با یه کلیک طلاق بگیرم
ولی امشب می خوام کلیک کنم فردا خورشید در نیاد
به جاش بارون شیمیایی از نوع هسته ایش بیاد
ما خفاشا چه شب چه روز با امواج حرف می زنیم
چرا ما ورزش کنیم؟ با رباتامون فوتبال میزنیم
این دنیای عجیب غریب و کم عیار
دیگه خدا میخواد چی کار
ساز خسته
منم یه ساز خسته
کوک نشده نشسته
دو ی من دوست داشتن تو
ر ی من رقبت دیدار تو
می من میوه ی ممنوعه
فای من فالی نا خواسته
سل من سلابه ی بسته
لا ی من لال شده
سی من سیلاب ترد شده
...
دو ر می فا سل لا سی
...
دو ی من یه دوره گرده که بی فرداست
ر ی من روایت یه مرد تنهاست
می من میلاد شبه که فردا رو می خواد
فا ی من فاصله ی حنجره ی من و توست
سل من سلطان عشقه که در کف توست
لای من لاله ی تشنه به خونه ظلمه
سی من سینه ی شکافته ی درده
۲ تا شعر از خودم
دومی رو می خواستم به صورت متن بنویسم که شعر وارش کردم شاید کمی جالب باشه ولی نه جالب شد نه درست تونستم منظورم رو برسونم
راستی کسی می دونه چرا؟ از خط خودم بدم میاد از شعرام و نوشته هام
اولا می نوشتم دوست داشتم بنویسم و از نوشته هام احساس رضایت می کردم اما حالا دوست دارم بنویسم ولی حس می کنم ضایع تر از این نمی شد جمله بندی هام افتضاحه موضوع هم جالب هست ولی موضوع رو هم خراب می کنم. خرابش می کنم و با اون چیزی که تو ذهنمه در نمیاد
نمی دونم شاید باید بیشتر بخونم تا بنویسم که بیشتر می خونم ولی باز شاید... نمی دونم
شاید سطح فکریم عوض شده
حالا برید بخونید
این منم. مردی که نیست
این منم
مردی تنها. مبارز. مغرور. سرخورده
مردی که برایش
مفهوم عدالت معنی زندگی
هر انسان و طبیعت را می دهد
مردی که جانش در برابر زندگی سست است
مردی که عمرش و لحظه
مفهوم از خود گذشتگیست
اگر باز هم متولد شود
این متکبر از خود راضی
همان کودن صلح طلب می ماند
چرا؟
چون این منم
اگر خدا هم جلو من بایستد باز این منم
مردی که عقایدش مفهوم خود اوست
نه چیزی دیگر
ارزش ها نیستند
علایق وجود ندارند
تنها این منم و جهان تهفن و بیچاره
جهانی که مردمانش با چشم های بسته زندگی می کنند
این منم
مردی که لبخندش و غمش برای دیگران شد
مردی که خودش نیست
مردی که هیچ کس نیست
مردی که نیست
این منم
خطها با شما سخن دارند
آری این خط های منند که با شما سخن دارند
گفتنی هایی از خط خطی های ذهنم
از بی چارگی های من و تو
گم شدیم در خط تقدیر
همه یک شکل و یکسان
و حالا گفتنیست
اگر بپرسم از کسی امروز
کی از گرسنگی مرد؟
کی از سرما درگذشت؟
کی با ذرب دشنه ای در سلول انفرادی جان باخت؟
می گویند نمی دانم
امروز چند سلاح ساخته شد؟
چند سلاح قاچاق شد؟
باز هم نمی دانم
و حالا پوشش
صحنه ی نمایش و تماشاچیان
اگر بپرسم روابط ایران و آمریکا و رهبر و ریس جمهور
هر کس نتقی دارد
اقتصاد
نفت و سنگ قیمتی به قیمت خون
ما کجاییم؟
آیا رونسانس و کودتا و انقلاب و همه اینها برای این بود
که زمین سبز و آبی بشود سیاه و قرمز؟
با این سمت حرکت روزی خواهد آمد که ابر ها خون ببارند
میدونی؟