زنجیر اسارت
مایعی زمخت
تقدیر مرا زنجیر کرد بر آن آهن
تندیسی از زنجیر اسارت
چه صدای حقارتی
در قدم هایم
ساییدن زنجیر
روح مرا می ساید
خون و اشک من
میبارد بر زنجیر
همرنگند
آهن گداخته ای که زنجیر مرا ساخت
با تقدیر و خون من
ذوب می شوند
می آمیزند با هم
زنجیر را می درند
و من آزاد می شوم
جای من در همان
قاب عکس خالیست
که تار عنکبوت و پروانه درون آن
تزیینش می کنند
آآه...
این چه تقدیری بود که آهنگر
از آهن شکل داد
روح من آرام نخواهد گرفت
در آن سیاه چال سرد و تاریک
استخوان های پوسیده ام
می لرزد در اسارت زنجیر
چه کودکانی
چه فرسودگانی
ادامه زنجیر من
خون خود را لگد مال می کنند
ابر آسمان را پوشانده
روزنه ای
خط نوری
زیر پای کودکی می پاشد
مانند یاقوت می درخشد
زمین زیر پایش
و من وهم آن معصومانگی می شوم
این تقدیر چیست؟
که همه گیر شده
معصومانگی نمی شناسد
ذلیل و خار می سازد
اما من
من بی پروا تر از زنجیر به بخت خود می خندم
عاطفه چیست؟
که انسان را له می کند
جایگاه انسانیت چیست؟
که فروکش می کند
و این دو چیستند؟
که زنجیر می کاهد از ما
کینه مبافد
از خز جدایی
زنجیر میبندد
طلسم را
و یک جانی افکار می سازد
می کشد مرا خود من
و خنده احمقانه من جانی
برای پیروزی از من است
و قاب عکس خالی. خالی می ماند
حرمتها می شکنند
زنجیر اسارت فرو می کشد
در جهنم من
"روزبه نجف پور"
میدونی؟