خاک خوردن
تو ما را به دانه های خاک فروختی قلب مرا شکستی و از یاد بردی
یادم آید روز های دل دادگی ها آن روزها در کلام بود جان دادگی ها
سپردن جان خود به یار نبود شمردن یارها برایت آسان نبود
عطر زنبق وحشی از دیارت می نشیند بر روی گل صداقت ما می نشیند
فروغ و غروب را بر طلوعم انداختی آخر پرده ی پنهان را بر انداختی
که بود خبر از همیشه گی ها می داد حال با یک نصیم برفت با باد
خورشید اگر بر لبخند من خشک نشد زیرا خام تو خاک سرشت شد
می دانی خاک خوردن از بودنش به کمان سیاوش از از خنجر رستم به
خوراک تو من شب پوش بود سرشت تو از گرگ هم بد تر بود
(روزبه نجف پور)
میدونی؟