توده کوچک

       بی شمشیر و بی گلوله می جنگد

برای نان همه

         برای نور و برای سرود

در گلو پنهان می کند

             فریاد های شادی و دردش را

چرا که اگر دهان بگشاید

             سخره ها از هم بخواهد شکافت